loading...

Wpisz miasto w którym przebywasz,
aby odnaleźć Mszę Świętą w języku polskim.

Zamknij wpis

Ks. prof. dr hab. Wojciech Necel TChr, Warszawa – UKSW „Migrant wobec nowej ewangelizacji”

Ks. Wojciech Necel SChr UKSW Warszawa 20 listopada 2012 r. Poznań Nowa ewangelizacja wyzwaniem dla struktur duszpasterstwa polonijnego „Nowa ewangelizacja” jako program duszpasterski winna przeniknąć również szeroko pojęte struktury duszpasterstwa. W duszpasterstwie polskojęzycznym i polonijnym jednym z punktów wyjścia dla nowej ewangelizacji winno być ponowne odczytanie instrukcji Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących Erga migrantes caritas Christi z 3 maja 2004 roku1 , która aktualnie jest podstawowym dokumentem na temat apostolatu na rzecz ludzi w drodze. Jako źródło podjętej kanoniczno–pastoralnej refleksji należy wskazać również orędzie Ojca Świętego Benedykta XVI na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy na rok 2012, zatytułowane: „Migracje a nowa ewangelizacja” oraz na rok 2013 zatytułowane: „Migracje: pielgrzymka wiary i nadziei”. Takie odczytywanie nowej ewangelizacji w środowiskach polskojęzycznego duszpasterstwa nabiera sobie właściwej dynamiki, gdy umiejscowi się je w Roku Wiary przeżywany w Kościele od 11 października ubiegłego roku. Podjętą refleksję należy umieścić w również kontekście trwającej analizy pięćdziesięciu ośmiu punktów „Propozycji” XIII Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów i w oczekiwaniu na dokument finalny Synodu oraz na pastoralne inicjatywy Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji. 1. Nowa ewangelizacja środowiskach polonijnych Strukturalna obecność polskich imigrantów i polonijnych mniejszości etnicznych zauważana w wielu Kościołach lokalnym i we wspólnotach parafialnych poza Polską stanowi dla Kościoła a quo i ad quem wciąż aktualne wyzwanie, a „każdy emigrant jest osobą ludzką, która – jako taka - ma niezbywalne i podstawowe prawa, które powinni szanować wszyscy w każdej sytuacji” 2 . 1 Papieska Rada ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących, Instrukcja Erga migrantes caritas Christi (dalej EMCC), Lublin 2008. 2 Por. Benedykt XVI, Encyklika Caritas in veritate, nr 62; W. Necel, Jedność wszystkich w miłości Chrystusa. „Caritas in veritate” wobec współczesnych migracji, „Ateneum Kapłańskie” 155(2010), s. 1(608), s. 67 – 77. 2 Mobilność Polaków tak na obszarze UE, jak i na innych szlakach migracyjnych XXI wieku, jawi się jako konieczny i nieodzowny element polskiej historii. Jest zjawiskiem właściwym dziejom Polaków i na każdym ich etapie kształtuje ludzki potencjał życiowy. Jest ona istotnym komponentem wieloaspektowego cywilizacyjnego postępu, a także szansą przyśpieszonego rozwoju emigrujących z polski oraz przyjmującej ich społeczności. Dla polskiego emigranta każdorazowo jest szansą ubogacenia wartościami nowego miejsca zatrzymania się lub osiedlenia. Zmusza go do ewolucyjnej przemiany myślenia i działania, otwiera na nowe sytuacje i kultury, weryfikuje etniczną i religijną tożsamość. Czasami jednak w nowym miejscu osiedlenia lub zamieszkania spycha go na margines życia społecznego i wnosi straty w jego życiu osobistych, duchowym i społecznym. Niszczy jego potencjał kulturowy i religijny oraz podważa wyniesione z kraju wartości3 . Wyobcowanie i izolacja wraz z prymitywnymi warunkami zamieszkania w pierwszym okresie osiedlenia mogą na całe lata zepchnąć Polskiego emigranta na margines życia społecznego i kościelnego. Środowisko osiedlenia emigranta z Polski z jednej strony generuje problemy wspólnoty wyjścia, z drugiej pozwala na lustrzany przegląd problemów wspólnoty go przyjmującej. Dlatego w kontekście nowej ewangelizacji Benedykt XVI podkreślił: „obecne, wyraźnie widoczne skutki sekularyzacji, pojawianie się nowych ruchów sekciarskich, rozpowszechnione zobojętnienie na wiarę chrześcijańską, wyraźna tendencja do fragmentaryczności, utrudniają znalezienie jednoczącego punktu odniesienia, który sprzyjałby powstaniu jednej rodziny braci i sióstr w społecznościach, które dzięki migracjom stają się coraz bardziej wieloetniczne i wielokulturowe, w których także osoby wyznające różne religie dążą do dialogu, aby możliwe było spokojne i owocne współżycie przy poszanowaniu uprawnionych różnic (…). Migranci, którzy poznali Chrystusa i Go przyjęli, nierzadko skłonni są nie uznawać Go już za ważnego w ich życiu, zagubić sens wiary, nie uważać się już za część Kościoła i często prowadzą życie, w którym nie ma już Chrystusa i Jego Ewangelii” 4 . 3 Por. W. Necel, Prawo migranta do specjalnego duszpasterstwa, Warszawa 2012, , s. 13 – 21. 4 Benedykt XVI, Orędzie na Światowy Dzień Migranta i Uchodźcy 2012 Migracje a nowa ewangelizacja, „L’Osservatore Romano” (pl.) 32(2011), s. 11. 3 Tak wobec grup polonijnych jak i wobec przyjmujących nowe fale emigracji z Polski należy przypominać, że migrujący katolicy są pełnoprawnymi wiernymi Kościoła5 i jako tacy „mają prawo otrzymywać pomoc od swoich pasterzy z duchowych dóbr Kościoła, zwłaszcza zaś słowa Bożego i sakramentów”6 . Jednak z racji swojej specyficznej sytuacji życiowej w pierwszym i kolejnych pokoleniach „nie mogą w sposób zadawalający korzystać z ogólnej, zwykłej opieki duszpasterskiej proboszczów albo są jej zupełnie pozbawieni”7 . 2. Środowisko polonijne szansą nowej ewangelizacji Dla Ojca świętego Benedykta XVI „zjawisko migracji jest opatrznościową sposobnością do głoszenia Ewangelii we współczesnym świecie. Ludzie przybywający z różnych regionów ziemi, którzy jeszcze nie spotkali Jezusa Chrystusa, albo znają Go tylko wyrywkowo, proszą o gościnę w krajach o dawnej tradycji chrześcijańskiej”8 . Jeżeli nową ewangelizację w środowisku migrantów określimy jako nowe odnalezienie drogi do Boga, to w homilii Benedykta XVI wygłoszonej podczas Mszy św. na rozpoczęcie pontyfikatu odnajdziemy dla niej fundamentalne wskazanie dla całego Kościoła. „Kościół jako całość, a w nim jego pasterze, muszą tak jak Chrystus wyruszyć w drogę, aby wyprowadzić ludzi z pustyni ku przestrzeni życia, ku przyjaźni z Synem Bożym, ku temu który daje nam życie – pełnię życia”9 . Troska Benedykta XVI o wyjście Kościoła i jego duszpasterzy na migracyjne szlaki współczesnego człowieka wędrującego do domu Ojca jest jedną z podstawowych myśli jego pasterskiego nauczania. W kontekście nowej ewangelizacji należy również dokonać relektury i na nowo zaktualizować wezwanie skierowane przez Benedykta XVI do Kościoła w Polsce w czasie jego pielgrzymki do naszej Ojczyzny, gdy w archikatedrze św. Jana Chrzciciela wzywał: „plaga bezrobocia zmusza wiele osób do wyjazdu za granicę. Jest to zjawisko o ogromnej skali. Gdy rodziny są przez to rozdzielone, gdy rwą się 5 Kodeks Prawa Kanonicznego (dalej KPK) kan. 96. 6 KPK kan. 213. 7 Sobór Watykański II, Dekret o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele Christus Dominus (dalej CD), nr 18. 8 Benedykt XVI, Orędzie Migracje a nowa ewangelizacja, s. 12. 9 Benedykt XVI, Homilia wygłoszona podczas Mszy św. z okazji inauguracji pontyfikatu 24.04.2005, „L’Osservatore Romano” (pl), 26(2005), s. 11. 4 więzi społeczne, Kościół nie może być obojętny. Trzeba, aby wyjeżdżającym towarzyszyli kapłani, którzy w łączności z lokalnymi Kościołami podejmą pracę duszpasterska dla dobra emigrantów. (…). Kapłani polscy, nie bójcie się opuścić wasz bezpieczny i znany świat, by służyć tam, gdzie brak kapłanów i gdzie wasza wielkoduszność przyniesie wielostronne owoce”10 . 3.Odpowiedzialność za nową ewangelizację środowisk migracyjnych W orędziu „Migracje a nowa ewangelizacja” Benedykt XVI zwraca się do tych wszystkich, którzy w sposób szczególny są w Kościele odpowiedzialni za duszpasterską troskę o migrantów i włącza ich w dzieło nowej ewangelizacji. Dlatego zachęca: „w trudnym dziele nowej ewangelizacji w środowisku migracyjnym decydującą rolę odgrywają zaangażowani w duszpasterstwo kapłani, zakonnicy, zakonnice i osoby świeckie, którzy pracują w kontekście coraz bardziej pluralistycznym; zachęcam ich, aby w jedności ze swoimi ordynariuszami, czerpiąc z Magisterium Kościoła, szukali dróg dzielenia się po bratersku, głoszenia z szacunkiem, przezwyciężając niezgodności i nacjonalizmy”11. W ten sposób duszpastersko Ojciec Święty uzupełnił zapis instrukcji Erga migrantes o przyjmowaniu przybyszów i solidarności z nimi12, w której podkreślono, że „chrześcijanie powinni być promotorami prawdziwej gościnności i rzeczywistej kultury gościnności”13. Proces przyjmowania przybyszów, czyli kreowanie kultury solidarności z przybyszami rozpoczyna się od dialogu z nimi, a dialog „zaczyna się od słuchania, czyli poznania tych, którym głosi się Ewangelię”14 . Trzeba podkreślić, że Kościół i różne organa, które się nim inspirują w odniesieniu do migrantów i uchodźców, są wezwani do unikania ryzyka zajmowania się zwykłą opiekuńczością i do promowania autentycznej integracji ze społeczeństwem, którego wszyscy członkowie aktywnie i odpowiedzialnie, angażują się w dobro innych, hojnie wnosząc swój wkład, z pełnym prawem obywatelstwa i udziałem w tych samych 10 Przemówienie Benedykta XVI podczas spotkania z duchowieństwem, w: Trwajcie mocni w wierze. Benedykt XVI w Polsce, Kraków 2006, s. 29. 11 Benedykt XVI, Orędzie 2012 Migracje a nowa ewangelizacja, s. 11. 12 EMCC 39. 13 Tamże. 14 Tamże, nr 36. 5 prawach i obowiązkach”. Cały Kościół „w całym swoim istnieniu i działaniu, podczas gdy głosi, celebruje i działa w miłości, pragnie promować integralny rozwój człowieka” 15. Stąd też „powszechna solidarność, która jest faktem i dobrodziejstwem” wobec przybyszów staje się powinnością16 Dla Benedykta XVI troska Kościoła o przybyszów jest trójpłaszczyznowa: 1) troska o wiarę tych, którzy w nowych warunkach życia są nadal aktywnymi wiernymi i odnaleźli się w strukturach Kościoła lokalnego, parafii terytorialnej lub we wspólnocie duszpasterstwa etnicznego; 2) troska o tych, którzy Chrystusa i Jego Ewangelii nie znają; 3) troska o nową ewangelizację tych, którzy gdzieś na migracyjnych szlakach i w nowym miejscu osiedlenia pogubili się w życiu duchowym. Dlatego też Ojciec Święty wskazując na wspólnotowy charakter nowej ewangelizacji nawiązuje do dynamiki przesłania Soboru Watykańskiego II w Dekrecie o pasterskich zadaniach biskupów Christus Dominus. Poszczególne Konferencje biskupów winny dokładniej rozpatrywać palące sprawy związane z troską o migrujących i „za pomocą odpowiednich środków oraz instytucji (…) jednomyślnie i wspólnymi siłami” 17 zatroszczyć się o opiekę duchową dla nich. Benedykt XVI dodaje, że do urzeczywistnienia owocnego duszpasterstwa wspólnotowego migrantów18 i procesów nowej ewangelizacji w środowiskach migracyjnych „może być przydatne uwspółcześnienie tradycyjnych struktur opieki nad migrantami i uchodźcami, przez dostosowanie ich do modeli odpowiadających zmiennym sytuacjom, w których oddziałują na siebie różne kultury i ludy”19 . Obowiązująca instrukcja Papieskiej Rady z maja 2004 roku Erga migrantes przywołuje wypracowane na przestrzeni dziejów Kościoła struktury duszpasterstwa na rzecz migrantów, a więc: missio cum cura animarum, parafię personalną etnicznojęzykową albo obrządkową, parafię lokalną z misją etniczno-językową albo obrządkową lub duszpasterstwo etniczno-językowe o zasięgu rejonowym20 . Operatorzy tych struktur wraz z wiernymi migrantami, którzy z wymienionych struktur korzystają, winni włączyć się w dzieło nowej ewangelizacji. Ze względu na 15 Benedykt XVI, Orędzie 2013 Migracje: pielgrzymka wiary i nadziei. 16 Benedykt XVI, Encyklika Caritas in veritate, nr 43. 17 CD 18. 18 Por. W. Necel, dz. cyt., s. 171 – 186. 19 Benedykt XVI, Orędzie 2012 Migracje a nowa ewangelizacja, s. 12. 20 EMCC 91. 6 wieloaspektowość duszpasterskiej definicji migranta21 oraz na wielopokoleniowy proces integracji przybyszów w procesie nowej ewangelizacji ważny jest zapis art. 92. wskazanej instrukcji: „W każdym przypadku, kiedy trudne lub niestosowne okaże się kanoniczne erygowanie wymienionych w art. 91. struktur duszpasterskich, to nienaruszony pozostaje obowiązek opieki duszpasterskiej nad migrantami katolikami w taki sposób, jaki po uwzględnieniu cech charakterystycznych sytuacji zostanie uznany za najbardziej skuteczny, nawet bez specjalnych instytucji kanonicznych (anche senza specifiche istituzioni canoniche). Nieformalna, a może nawet spontaniczna krystalizacja duszpasterska zasługuje na to, by ją rozwijać i uznać w okręgach kościelnych, pomijając liczebność tych, do których jest adresowana, także dlatego, aby nie pozostawić miejsca na improwizację, dla nieprzygotowanych duszpasterzy, czy nawet sekt”22 . Wyzwaniem tak dla Kościoła powszechnego, jak i diecezjalnego jest wypracowywanie struktur duszpasterstwa etniczno – językowego adekwatnych do aktualnych potrzeb przybyłych z jednoczesnym uwzględnieniem potrzeb duchowych migrantów tej samej etniczno-jezykowj grupy w drugim i następnych pokoleniach. Mają one być również kompatybilne ze strukturami duszpasterskimi Kościoła lokalnego i parafii terytorialnych, w których zamieszkują przybysze w pierwszym i kolejnych pokoleniach23 . Organizując duszpasterstwo imigrantów należy zadbać o wzajemne otwarcie i interakcje między parafią terytorialną a poszczególnymi wspólnotami etnicznymi innych grup narodowościowo-jezykowych24, tak by proponowane rozwiązania pozwoliły przybyszom i ich potomkom pielęgnować rodzimą duchowość i kulturę, a jednocześnie umożliwiły im uczestnictwo w życiu parafii terytorialnej i Kościoła diecezjalnego25 . W ten sposób struktury duszpasterstwa etnicznego będą systematycznie przygotowywały tych imigrantów, którzy odnaleźli się w Kościele, do ratyfikacji wiary w nowych warunkach życia, a jednocześnie będą otwierały się na tych, którzy w warunkach migracyjnych zagubili sens życia wiarą. 21 Por. W. Necel, dz. cyt., s. 115 – 127. 22 EMCC 17. 23 Por. EMCC 90. 24 Tamże, nr 91. 25 Por. W. Necel, dz. cyt., s. 170. 7 Ważnym zadaniem dla polskojęzycznego duszpasterstwa w procesie nowej ewangelizacji jest wypracowanie możliwie trwałych i kompatybilnych z duszpasterstwem Kościoła lokalnego struktur duszpasterstwa etnicznego, które będą zdolne dostosowywać się do charakterystycznych dla migracji zmienności i żywiołowości oraz będą uwzględniały stopień kościelnej integracji imigrantów i ich rodzin. Dla polskojęzycznych ośrodków duszpasterskich i ich duszpasterzy ważną jest troska o tych, którzy już od lat korzystają z tej formy apostolatu oraz o polskich emigrantów z drugiego i dalszych pokoleń, ale też i o tych, którzy po wejściu Polski do Unii Europejskiej i do Strefy Schengen pojawiają się na niedzielnej Eucharystii czy innych spotkaniach, i to niezależnie od czasu pobytu poza granicami kraju, od rodzaju i czasookresu wykonywanej pracy na emigracji czy innych czynników. Wszyscy oni, niezależnie od swego „imigracyjnego statusu”, jako uczniowie Chrystusa w polskojęzycznych ośrodkach duszpasterskich powinni odnaleźć „swoją” wspólnotę i wsparcie tak dla siebie, jak i dla swojego rodzinnego i małżeńskiego życia. 4.Migranci jako protagoniści nowej ewangelizacji Trzeba najpierw zauważyć, że duszpasterz Polaków za granica migrantów pochodzący z tego samego kręgu kulturowo-jezykowego co jego wierni, przeżywa wraz z nimi wszystkie etapy procesu integracji eklezjalnej26, a sam doświadcza bycia „migrantem wśród migrantów”27. Dlatego też na mocy swojego posłannictwa w Kościele staje się operatorem nowej ewangelizacji w środowisku Polaków na obczyźnie i w sposób naturalny troszczy się również o tych, z którymi wspólnie migrują i doświadczając migracji, którzy gdzieś się pogubili i w nowym miejscu zatrzymania się lub osiedlenia nie znaleźli dla siebie miejsca we wspólnocie uczniów Chrystusa28 . W zakresie obowiązków misjonarza migrantów jest nie tylko troska o 26 Por. EMCC 42, 77 i 90; 27 Por. Ustawy i Dyrektorium Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej, Poznań 1996, art. 56: „Bezpośrednio pracując w duszpasterstwie na rzecz rodaków poza granicami Ojczyzny jesteśmy emigrantami wśród emigrantów, aby – również poprzez świadectwo naszego życia – budować z nimi Kościół, który w swoim ziemskim pielgrzymowaniu jest szczególnie bliski najuboższym, opuszczonym i potrzebującym”. 28 Por. J. Bakalarz, Misjonarz migrantów w prawodawstwie powszechnym Kościoła, Poznań 1992, s. 188 – 195. 8 tych, którzy gromadzą się w strukturach duszpasterstwa migracyjnego, ale też w łączności z biskupem diecezjalnym i innymi duszpasterzami staranie się o to, by dotrzeć do tych wiernych tej samej narodowości, języka lub obrządku, których migracja i przeżywane procesy integracji zepchnęły gdzieś na margines życia wiarą. W tym celu w duchu nowej ewangelizacji wciąż na nowo uwrażliwia gromadzących się wokół niego wiernych migrantów i ich potomków na potrzebę misyjnego otwierania się tak na wiernych Kościoła lokalnego jak i na innych migrantów, a w szczególności na nowoprzybyłych z tego samego środowiska kulturowojezykowego. W apostolacie na rzecz przybyszów szczególną rolę do spełnienia mają sami wierni imigranci. Ich angażowanie się w troskę o życie duchowe i integrację kościelną przybyszów29 prowadzi do pogłębiania opieki Kościoła nad migrantami, rozumianej i realizowanej jako apostolat „dla nich, z nimi i wśród nich”30 . Realizując w warunkach nowego miejsca osiedlenia dyspozycje kan. 209 par. 1 KPK31 wierni imigranci „mają prawo przedstawiać pasterzom Kościoła swoje potrzeby, zwłaszcza duchowe, jak również swoje życzenia”32 oraz „mają prawo otrzymywać pomoce od swoich pasterzy z duchowych dóbr Kościoła, zwłaszcza zaś słowa Bożego i sakramentów”33 , jak również prawo podążania własną drogą życia duchowego34. Wierni imigranci jako protagoniści duszpasterstwa etnicznojęzykowego35 podejmując stosowne inicjatywy nie tylko sami przystosowywują się poprzez duszpasterstwo etniczno–językowe do duszpasterstwa zwyczajnego miejscowej parafii terytorialnej, ale włączają się w nową ewangelizację środowiska ich przyjmującego i innych przybyszów, stojących z dala od kościelnej wspólnoty wiary, nadziei i miłości. Dla istniejących już wspólnot polskojęzycznych ośrodków duszpasterskich współczesna mobilność Polaków niesie wielorakie wyzwania podyktowane ewangeliczną koniecznością otwarcia się na nowych, przyjmowania ich i dzielenia 29 Por. EMCC 90. 30 Tamże, art. 100. 31 KPK kan. 209 par. 1: “Wierni zobowiązani są – każdy przez swoje własne działanie – zachować zawsze wspólnotę z Kościołem”. 32 Tamże, kan. 212 par. 2. 33 Tamże, kan. 213. 34 Tamże, kan. 214. 35 EMCC 37. 9 się z nimi doświadczanym dobrem, a przede wszystkim słowem Bożym i sakramentami. Wyzwania te, analizowane i podejmowane przez kapelanów/misjonarzy polskojęzycznych ośrodków duszpasterskich, powinny brać pod uwagę tak stopień integracji kościelnej korzystających z posługi danego ośrodka36, jak i zdolność do sprostania nowym wyzwaniom wobec zmieniających się warunków czasu, miejsca i osób37, tak aby polscy imigranci wraz ze swoimi rodzinami wszędzie w Kościele znajdowali swoją ojczyznę38 . 6. Zamiast zakończenia Zamiast podsumowującego zakończenia kilka zagrożeń dla nowej ewangelizacji środowisk emigracyjnych: 1)Wśród zagrożeń dla nowej ewangelizacji środowisk emigracyjnych na pierwszym miejscu trzeba wskazać samą zmienność i płynność właściwą zjawisku migracji. Właściwy dla migranta brak ciągłości przynależności do Kościoła lokalnego i wspólnoty parafialnej oraz wielopokoleniowy proces wchodzenia w inny Kościół lokalny i inną parafię, wraz z koniecznością zapewnienia sobie i swoim najbliższym przynajmniej minimalnych warunków życia, wygłuszają wrażliwość wiary i potrzeby religijne zostają spychane na dalszy plan. Ze względu na naturę fenomenu migracji zagrożenie to winno być rozpracowane między innymi na wielu płaszczyznach: politycznej i ekonomicznej, społecznej i demograficznej oraz kulturowej i religijnej39 . 2)Brak globalnej polityki migracyjnej w skali ogólnoświatowej, wewnątrzkontynentalnej, międzypaństwowej i międzyregionalnej powoduje, że migracje przybierają coraz bardziej dramatyczny charakter i uniemożliwiają wypracowywanie międzydiecezjalnych zasad troski o migrujących. Efektem jest, nawet w oparciu o Erga migrantes, dosyć przypadkowe budowanie struktur 36 A. Gembala, Kilka refleksji na temat współczesnego rozumienia zjawiska migracji. w: Śladami współczesnego migranta w Niemczech (red.. W. Necel, S. Ochalski, B. Gembala), Pelplin 2005, s. 69- 74. 37 Por. CD 18. 38 Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Familiaris consortio, nr 77; por. W. Necel, Udział Polski w procesie integracji Europy wyzwanie dla duszpasterstwa emigracyjnego, „Colloquia Theologica Ottoniana” 1(2002), s. 78. 10 duszpasterstwa na rzecz migrujących i niemożliwość zapewnienia stałego dopływu przygotowanych duszpasterzy, zarówno kapłanów diecezjalnych i zakonnych, stałych diakonów, sióstr i braci zakonnych, jak i operatorów świeckich, do pracy apostolskiej w środowisku migrantów oraz do podejmowania trudu nowej ewangelizacji wśród przybyszów z Polski, którzy pogubili się na emigracji. 3)Zagrożeniem nie tylko dla samego duszpasterstwa migrantów, ale również dla nowej ewangelizacji środowisk migracyjnych jest proces kostnienia struktur duszpasterstwa specjalnego dla migrantów i mniejszości etnicznych. Z biegiem czasu wiele z nich przybiera formę i zasady działania właściwe duszpasterstwu zwyczajnemu w oparciu o biuro, dom parafialny, bibliotekę itd., a przez to korzystający wyizolowują się z miejscowej wspólnoty parafialnej. W tych warunkach czasami nawet zanikają więzi między duszpasterzem migrantów a pozostałymi duszpasterzami, a wreszcie rwą się konieczne powiązania więzi biskupem miejsca. Tak naszkicowany proces powoduje, że ośrodek staje się powoli zamknięty na nowe fale imigrantów i ich problemy duszpasterskie. Nabiera on wówczas charakteru klubu, w którym nowoprzybyły spotyka się z oziębłością i odsunięciem. W takim ośrodku duszpasterstwa migracyjnego zanika zdolność ewangelizacji, co pociąga za sobą zanik zdolności nowej ewangelizacji nawet imigrantów przybyłych z tego samego kręgu kulturowo-językowego. 4)Skoncentrowanie się ośrodka duszpasterstwa migrantów wokół motywów migracji pierwszych grup tworzących ośrodek powoduje niezauważanie, że nowi imigranci opuszczając swoją rodzimą wspólnotę etniczną kierowali się zupełnie innymi motywami i ostatecznie izolowanie nowych lub pozostawia ich na obrzeżach życia ośrodka. 5)Brak zdolności przejścia w danym ośrodku duszpasterstwa polskojęzycznego z apostolatu o charakterze narodowo-patriotycznym do apostolatu skierowanego na misyjność Kościoła, na ewangelizacje i nową ewangelizację. 6)Zamykanie się w sobie poszczególnych ośrodków duszpasterskich w oczekiwaniu, że ci do których Kościół kieruje program nowej ewangelizacji sami odnajdą drogę do ośrodków i włączą się w jego życie wiarą, nadzieja i miłością. 39 Por. R. Martino, L’incontro del Vangelo con i problemi sempre nuovi dell’umanità, w: Carità globale. Commento alla “Caritas in veritate”, Libreria Editrice Vaticana 2009, s. 11 – 15. 11 7)Brak rzeczywistej i odpowiedzialnej współpracy z laikatem w poszczególnych ośrodkach duszpasterstwa etnicznego, a przez to nie korzystanie w procesach nowej ewangelizacji z pomocy odpowiednio przygotowanych wiernych świeckich, kobiet i mężczyzn.



0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
1. Wybierz kontynent
Na mocy pozwolenia Prymasa Polski z dn. 28 listopada 1983 r., zgodnie z postanowieniem VII Kapituły Generalnej i uzyskaniu zgody Rady Generalnej Towarzystwa Chrystusowego ówczesny przełożony generalny ks. dr Edward Szymanek TChr erygował 3 maja 1984 r. Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego ustanawiając dyrektorem ks. prof. Bogusława Nadolskiego. Bezpośrednim celem IDE było przygotowywanie specjalistycznych kadr w zakresie apostolatu Emigracyjnego. Jak powiedział ks. dr Józef Bakalarz TChr w wykładzie inauguracyjnym na rozpoczęcie działalności Instytutu, "ma on być sercem i motorem Ruchu Apostolatu Emigracyjnego praktykowanego w różnych formach i według różnych metod."

Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego im. Kard. Augusta Hlonda

ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań
tel. +48 61 64 72 523, ide@chrystusowcy.pl

BANK PEKAO SA 36124065241111001023869649