loading...

Wpisz miasto w którym przebywasz,
aby odnaleźć Mszę Świętą w języku polskim.

Zamknij wpis

Ks. Marian Jachym TChr, Duszpasterz Polonijny w Irlandii Północnej „ Fit for Mission? Program ewangelizacyjny diecezji Dromore w kontekście posługi duszpasterskiej kapłana chrystusowca”

Ks. Marian Jachym TChr, mgr, lic teol., duszpasterz polonijny w Irlandii Północnej. „Fit for Mission? Program ewangelizacyjny diecezji Dromore w kontekście posługi duszpasterskiej kapłana chrystusowca”. W ostatnią sobotę gościliśmy w Lurgan konsula generalnego ze Szkocji z Edynburga Tomasza Trafasa, który również otacza opieką konsularną Północną Irlandię, który przypomniał, że przed wejściem Polski do Unii Europejskiej w 600 tysięcznym Belfaście mieszkało około 200 Polaków. Z danych opublikowanych przez Główny Urząd Statystyczny Zjednoczonego Królestwa wynika, że w 2011 roku w Irlandii Północnej mieszkało 18 tys. Polaków. Stanowią oni największą grupę etniczną. Przypuszczalnie może ich być nawet ok. 25 - 30 tys. Wśród ok. 30 kapłanów diecezjalnych i zakonnych regularnie posługujących w całej Irlandii, 8 duszpasterzuje w Irlandii Północnej. W tym zespole jest aż 6-ściu kapłanów z Towarzystwa Chrystusowego, którzy duszpasterzują w 3 diecezjach w Północnej Irlandii: Armagh - 1, Down & Connor - 2, Dromore - 3. Obecnie zauważa się za bardzo powszechną tendencję podejmowania decyzji o osiedleniu się i pozostaniu na stałe w Irlandii. Dzieci chodzą do lokalnych szkół. Większość ma stałą pracę. Nie można już mówić o tymczasowości, należy położyć akcent na permanentne, stałe duszpasterstwo w łączności z lokalnym Kościołem. Takie warunki do stałego duszpasterstwa stworzone zostały w diecezji Dromore, w Irlandii Północnej, gdzie od 5 lat pracują duszpastersko księża chrystusowcy. Kapłani zaangażowani w duszpasterstwo etniczne polskiej diaspory przyjechali z różnym stopniem przygotowania. Aby sprostać, zapotrzebowaniom lokalnego kościoła w dziedzinie nowej ewangelizacji nie tylko potrzebna jest osobista gorliwość duszpasterza, ale też zastosowanie nowych metod duszpasterzowania oraz zaangażowania nowych podmiotów. Należy też poznać środowisko i problemy nurtujące lokalny kościół katolicki. 1. Fit for Mission? Potrzeba nowej ewangelizacji w kościele irlandzkim. Irlandia liczy 4,58 mln. mieszkańców, z czego 84 proc. ludności deklaruje się jako katolicy. Blisko 1,7 miliona osób mieszka w Irlandii Północnej. Katolicka populacja to ok. 45 procent. Kościół katolicki w Irlandii tworzą 4 archidiecezje (Armagh, Dublin, Cashel & Emly, Tuam) w skład, których wchodzi 26 diecezji. W dniach od 10 do 17 czerwca obradował 50. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w Dublinie. Tegoroczne spotkanie, odbyło się pod hasłem „Eucharystia: wspólnota z Chrystusem i między nami”. Do udziału w nim zapisało się 22,5 tys. katolików, w tym 7 tys. spoza Irlandii, ze 102 krajów. Kongres dał możliwość spojrzenia na niezwykle bogatą historię lokalnego kościoła, przypomniał też o potrzebnie zjednoczenia się wokół Eucharystii, ale nie dał pełnej odpowiedzi na pytanie jak wyjść z kryzysu i jak dotrzeć do pokolenia, które odeszło od regularnych praktyk religijnych. 2 50 Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w Dublinie - 2012. Na kilka dni przed rozpoczęciem Kongresu, 8 czerwca 2012 roku, w dublińskim wydaniu „The Irish Times” ukazał się arytykuł „Nowe myślenie niezbędne do pokonania kryzysu powołań i wiary”. Autor artykułu stwierdza, że Kościół irladzki przeżywa ogromny kryzys. W 2032 roku, czyli za 20 lat będzie obchodził 1600-lecie przybycia św. Patryka do Irlandii. Obecnie w kościele pracuje 4.475 księży diecezjalnych i członków zgromadzeń zakonnych. W ubiegłym roku zaledwie sześciu diakonów zostało wyświęcanych na kapłanów. Oznacza to, że w ciągu najbliższych 20 lat liczba księży w całej Irlandii zmniejszy się do jednego tysiąca (dokładne 958). 50 Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w Dublinie - 2012. W latach 2004 – 2011 pracowałem duszpastersko w diecezji Lancaster. W 2007 roku zostałem zaproszony do udziału cyklicznych spotkaniach i dyskusji nad przyczynami kryzysu i przyszłością lokalnego kościoła. Owocem kilkunastomiesięcznej pracy stał się raport ordynariusza diecezji biskupa Particka O’Donoghue opublikowany w formie książki: „Fit for Mission?” Biskup wychodzi od opisu współczesnej sytuacji: opustoszałych kościołów, malejącej liczby chrztów, braku powołań i wszechogarniającego marazmu. Stwierdza: „mówimy zbyt dużo, a robimy zbyt mało”. „Przez ostatnie 40 lat doświadczyliśmy rosnącego kryzysu rozumienia katolickiej tożsamości. Czy zapomnieliśmy, co to znaczy być katolikiem?” – pyta biskup O’Donoghue. Hierarcha tak opisuje przyczyny kryzysu. Stwierdził, że po II wojnie światowej nastąpił masowy rozwój edukacji. To zaprocentowało wzrostem ekonomicznym, rozwojem technologicznym, a także wzbogaceniem życia kulturalnego i społecznego 3 ludzi. Edukacja jednak została wypaczona przez rozszerzający się radykalny sceptycyzm, pozytywizm, utylitaryzm i relatywizm. To zaowocowało marginalizowaniem Boga przez część społeczeństwa. Wielu ludzi błędnie myśli, że może żyć szczęśliwie i twórczo bez Niego. Zdaniem biskupa Lancaster do kryzysu przyczyniło się również mylne interpretowanie nauczania Soboru Watykańskiego II. Odpowiedzialnością obarcza wykształcanych i wpływowych katolików, którzy dzisiaj zajmują prestiżowe stanowiska w edukacji, mediach, polityce, a nawet w Kościele, i gdzie sieją zamieszanie i podziały. Bezlitosna batalia przeciwko chrześcijaństwu toczona w środkach masowego przekazu podkopuje zaufanie zwykłych wierzących do Kościoła. Po ukazaniu się raportu pojawiły się zarzuty, iż Biskup Patrick O’Donoghue próbuje „cofnąć czas”. Część proboszczów określiła raport jako prawdziwy „dynamit”. Zdaniem katolickiego pisma „The Catholic Herald” raport ten może stać się „punktem zwrotnym w historii Kościoła katolickiego.” Celem dokumentu sporządzonego przez biskupa O’Donoghue było rozpoczęcie debaty wśród duchownych i świeckich na temat potrzeby nowej ewangelizacji we współczesnym kościele. 2. Poszukiwanie nowych metod i podmiotów ewangelizacyjnych w diecezji Dromore. Diecezja Dromore została erygowana w 1192 r. Populacja katolików liczy 63 400. Należałoby doliczyć jeszcze ok. 6 tys. Polaków i kilka tysięcy Litwinów, (niektórzy polskiego pochodzenia) oraz kilkuset Słowaków i Czechów. W granicach administracyjnych są 23 parafie z 48 kościołami. W duszpasterstwo zaangażowanych jest 28 księży diecezjalnych i 3 chrystusowców. Ponadto istnieje wspólnota ojców dominikanów oraz powstałe kilka lat temu opactwo benedyktynów. Ordynariuszem diecezji Dromore jest biskup John McAreavey. Kościół katedralny znajduje się w Newry, gdzie blisko 85% populacji stanowią katolicy. Na początku 2012 roku w dniach od 31 stycznia do 1 lutego w ośrodku rekolekcyjnym w Drumalis, odbyła się konferencja pastoralna dla duszpasterzy z diecezji Dromore. Chodziło o podjęcie dyskusji na temat kryzysu powołań i zamian strukturalnych. Ponieważ wszelkie nowe ustalenia miały mieć wpływ na życie parafii, ważnym stało się zaangażowanie i opinia świeckich i rad parafialnych. Powołano zespół ekspertów, których zadaniem było wypracowanie modelu i kierunku działań. W ramach przygotowań do kolejnego spotkania rozesłano materiały i statystyki za rok 2011, który zawierały szczegółowe dane odnośnie ilości ślubów, chrztów, pogrzebów, małżeństw, ilości i miejsc odprawianych mszy św., ilości szkół katolickich, hospicjów i szpitali, a także profil wiekowy duchowieństwa. Do tego pakietu doszedł jeszcze artykuł „Rejon duszpasterski: Przesłanki ku jego teologicznemu uzasadnieniu.” Autor artykułu cytuje papieża Jan Pawła II, który w encyklice „Redemptor Hominis” pisał: ”Kościół, jako ludzka społeczność, może być również badany i określany w tych kategoriach, jakimi posługują się nauki o każdym ludzkim społeczeństwie. Jednakże kategorie te nie wystarczają. Istotna dla całej wspólnoty Ludu Bożego i dla każdego jej członka jest nie tylko jakaś specyficzna „przynależność społeczna”, ale istotne jest dla każdego i dla wszystkich szczególne „powołanie.” (RH 21) Obecna złożona duszpasterska rzeczywistość wspólnot parafialnych jest wyzwaniem do tego, by odkryć prawdziwe praktyczne, duchowe i teologiczne wartości w ramach współpracy świeckich i duchownych. Istnieje niebezpieczeństwo, że konserwatywne podejście w kwestiach teologicznych, może unicestwić każdą kościelną inicjatywę współdziałania. Na kolejnym spotkaniu, które odbyło się w dniach 1 - 2 października 2012 roku w Drumalis zapadła decyzja o stworzeniu 5 rejonów duszpasterskich: m.in. Newry, Lurgan. Jako osobny potraktowano duży szpital w Carigavon. Powołano również dyrektora do formacji i pogłębiania wiary dorosłych – Adult Faith Formation. 4 Według nowego modelu podejścia każdy rejon duszpasterski jest grupą parafii zaangażowanych w długoterminową współpracę w celu zaplanowania i zapewnienia duchowych, sakramentalnych i duszpasterskich potrzeb każdej ze wspólnot. Zakłada on wykorzystanie personelu, zasobów, programów i środków poszczególnych parafii w sposób optymalny, tak by mogły stać się prawdziwymi zaczynami ewangelizacji. Jeszcze w tym samym miesiącu biskup McAreavey wystosował list pasterski informujący o podjętych decyzjach. Wprowadzony nowy model ewangelizacji wpływa bezpośrednio na sposób i zakres misji polskich duszpasterzy, w tym przypadku księży chrystusowców. Mieszkający tu Polacy, są bowiem integralną częścią lokalnego kościoła. 3. Wkład kapłanów Towarzystwa Chrystusowego w program nowej ewangelizacji w diecezji Dromore. Struktury lokalnego kościoła i wszystkie działania duszpasterskie mają na celu prowadzenie ludzi na spotkanie z Bogiem żywym w wierze i miłości poprzez głoszenie słowa Bożego, sprawowanie Eucharystii i innych sakramentów oraz przez osobisty kontakt. Księża chrystusowcy i irlandzcy w kościele św. Piotra w Lurgan - 26 czerwiec 2012 Zarówno w 26 tysięcznej parafii w Newry, jak i 10 tysięcznej parafii św. Piotra i w 6 tysięcznej parafii św. Pawła w Lurgan księża polscy mają dostęp do biura parafialnego i całej infrastruktury tych ośrodków. Jeśli chodzi o nowe metody ewangelizacji, to jest nią m.in.: internetowa 24 godzinna transmisja z kościoła św. Piotra w Lurgan. Ponadto parafianie mogą słuchać nabożeństw drogą radiową. W miastach (Newry i Lurgan), w których pracują chrystusowcy jako zasadę przyjęto zorganizowanie centrum duszpasterstwa polskiego, przy którym realizowany jest program nowej ewangelizacji oparty o formację różnych grup wiekowych, a przede wszystkim dorosłych (Adult Faith Formation). Chodzi o stworzenie systemu formowania liderów odpowiedzialnych za przygotowanie świeckich do wypełnienia tych zadań. Bp John McAreavey, który pięć lat temu, 21 czerwca 2007 r. osobiście udał się do Polski, w celu sprowadzenia do diecezji Dromore księży do pracy duszpasterskiej z polskimi migrantami, na nadzieję, że ”integracja polskich księży z duchowieństwem jego diecezji przyczyni się do integracji katolików z Polski z życiem lokalnych parafii.” To w jaki sposób zrealizujemy tę wizję duszpasterstwa w zakresie nowej ewangelizacji jako Chrystusowcy ocenią historycy. Bez wątpienia cennym i pozytywnym czynnikiem jest w tym przypadku znajomość lokalnej kultury, języka i 5 zdobyte doświadczenie samych księży. Wszyscy trzej polscy duszpasterze wyjechali do pracy emigracyjnej do Zjednoczonego Królestwa w ubiegłym stuleciu. Ks. dr St. Hajkowski wyjechał z Polski do Anglii w 1984, od 1995 pracował w USA, a od 2007 jest w Irlandii. Ks. mgr M. Jachym do Anglii przyjechał w 1985 roku, z kolei ks. dr J. Woźniak w 1990 roku. 4. Nowa ewangelizacja twórczym narzędziem duszpasterstwa. Czym jest „nowa ewangelizacja” w zetknięciu migrantów z nową kulturą i językiem? Czy chodzi o jakąś nową Ewangelię, która do tej pory nie istniała, albo była nieco inna - „bardziej Polska”, a my teraz na nowo ją chcemy głosić? Nie, nie chodzi o to. Nowa ewangelizacja to jest głoszenie tej samej Ewangelii, która zawsze jest aktualna i tego samego Chrystusa, który zawsze był. NOWA EWANGELIZACJA to: nowa gorliwość, nowe metody, nowe podmioty, Nowa ewangelizacja to ta sama Ewangelia tylko propagowana w nowy sposób. Sposób dostosowany do dzisiejszej sytuacji, do miejsca i potrzeb zróżnicowanego kulturowo środowiska. Świadoma tych zadań wspólnota chrystusowców, w małym zakątku świata jakim jest Irlandia Północna, stara się realizować misję ewangelizacyjną wyznaczoną przez ordynariusza diecezji Dromore, jak i papieża Benedykta XVI, który 25 maja 2006 roku, podczas spotkania z duchowieństwem w archikatedrze św. Jana w Warszawie powiedział: „Dzisiaj Kościół polski stoi przed wielkim wyzwaniem, jakim jest duszpasterska troska o wiernych, którzy Polskę opuścili. Plaga bezrobocia zmusza wiele osób do wyjazdu za granicę. Jest to zjawisko o ogromnej skali. Gdy rodziny są przez to rozdzielone, gdy rwą się więzi społeczne, Kościół nie może być obojętny. Trzeba, aby wyjeżdżającym towarzyszyli kapłani, którzy w łączności z lokalnymi Kościołami podejmą pracę duszpasterską wśród emigracji. (....) Kapłani polscy, nie bójcie się opuścić wasz bezpieczny i znany świat, by służyć tam, gdzie brak kapłanów i gdzie wasza wielkoduszność przyniesie wielokrotne owoce!” Cathedral of Saints Patrick and Colman w Newry, Dromore



0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
1. Wybierz kontynent
Na mocy pozwolenia Prymasa Polski z dn. 28 listopada 1983 r., zgodnie z postanowieniem VII Kapituły Generalnej i uzyskaniu zgody Rady Generalnej Towarzystwa Chrystusowego ówczesny przełożony generalny ks. dr Edward Szymanek TChr erygował 3 maja 1984 r. Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego ustanawiając dyrektorem ks. prof. Bogusława Nadolskiego. Bezpośrednim celem IDE było przygotowywanie specjalistycznych kadr w zakresie apostolatu Emigracyjnego. Jak powiedział ks. dr Józef Bakalarz TChr w wykładzie inauguracyjnym na rozpoczęcie działalności Instytutu, "ma on być sercem i motorem Ruchu Apostolatu Emigracyjnego praktykowanego w różnych formach i według różnych metod."

Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego im. Kard. Augusta Hlonda

ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań
tel. +48 61 64 72 523, ide@chrystusowcy.pl

BANK PEKAO SA 36124065241111001023869649