Strona w przebudowie, przepraszamy za utrudnienia...
www.czuwanie.chrystusowcy.pl
Home Dokumenty Kościoła List pasterski biskupów polskich do Polonii i Polaków za granicą 2018

List pasterski biskupów polskich do Polonii i Polaków za granicą 2018

 List pasterski biskupów polskich do Polonii i Polaków za granicą - pdf


 z okazji uroczystości NMP Królowej Polski i 100. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę 

 

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, obchodzona 3 maja, jest

wyrazem wiary narodu polskiego w opiekę Bożą, jakiej doświadczał i doświadcza

za pośrednictwem Matki Jezusa. Prefacja na uroczystość NMP Królowej Polski opisuje rolę

Maryi w dziejach naszej Ojczyzny w następujących słowach: "Wyniesiona do niebieskiej

chwały otacza macierzyńską miłością Naród, który Ją wybrał na swoją Królową, broni go

w niebezpieczeństwach, udziela mu pociechy w utrapieniach i wspiera go w dążeniu do wiecznej

ojczyzny, aż nadejdzie pełen blasku dzień Pański".

Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski została ustanowiona na prośbę

biskupów polskich po odzyskaniu niepodległości przez naszą Ojczyznę w 1918 roku, jednakże

oficjalnie jest obchodzona od 1923 roku. Każdego roku, 3 maja, w sposób uroczysty okazujemy

wdzięczność Maryi za Jej macierzyńską obecność i miłość w dziejach naszego narodu, a także

zawierzamy Jej opiece Polskę oraz Polonię i Polaków żyjących poza granicami naszego kraju.

Dlatego z okazji uroczystości Matki Bożej Królowej Polski, przypadającej w tak

wyjątkowym czasie, jakim jest 100. rocznica odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę,

kierujemy do Was, Kochani Rodacy, słowo serdecznego pozdrowienia i zapewnienia

o duchowej bliskości z Wami Kościoła w Polsce.

Widzialnym i stałym znakiem tej łączności jest posługa duszpasterska ponad dwóch

tysięcy kapłanów i sióstr zakonnych w ośrodkach polonijnych na wszystkich kontynentach.

Przekazujemy Wam, drodzy Księża, Ojcowie, Bracia i Siostry zakonne, wyrazy głębokiej

wdzięczności i uznania za oddaną dla Polonii pracę duszpasterską. Z gorącym podziękowaniem

zwracamy się do tych wszystkich, którzy współpracują z Wami w przestrzeni liturgicznej,

edukacyjnej, kulturalnej i charytatywnej. Dziękujemy Wam za dbałość o zachowanie

i pogłębianie tożsamości chrześcijańskiej i polskiej wśród naszych rodaków.

Drodzy Bracia i Siostry!

W historii polskiej emigracji wielką rolę odegrał kult cudownego obrazu Jasnogórskiej

Pani i Królowej. Z tym wizerunkiem nasi rodacy udawali się w dalekie strony. W tej drogiej

sercu Ikonie zabierali ze sobą ukochaną Polskę i wszystkich sobie bliskich. W obecności

miłującego i zatroskanego spojrzenia Królowej Polski odnajdowali siły duchowe i fizyczne do

pokonania przeciwności oraz motywację do wytrwania w wierze i miłości do Boga i człowieka.

Wpatrywali się w obraz Czarnej Madonny, która prawą ręką wskazuje na Jezusa. Gest ten jest

zaproszeniem dla nas wszystkich do pogłębienia więzi z Jezusem, bez którego, jak sam mówił,

nic nie możemy uczynić (por. J 15, 5)!

Odpowiadając na apel Maryi, zbliżajcie się do Jezusa i trwajcie z Nim w przyjacielskiej

zażyłości przez osobistą i odmawianą w rodzinie modlitwę, przez lekturę i uważne słuchanie

słowa Bożego, przez sakramenty święte, szczególnie systematyczną spowiedź i regularne

uczęszczanie na Mszę świętą. Kierując się wiarą, korzystajcie również z możliwości

uczestniczenia w Eucharystii sprawowanej w języku Waszego miejsca zamieszkania.

Stosunkowo nawet liczna grupa polskich księży pracujących w środowiskach polonijnych nie

jest bowiem w stanie dotrzeć w dogodnym czasie do każdego miejsca, gdzie znajdują się

Polacy.

Trwając w bliskiej relacji z Jezusem, stawajcie się Jego świadkami dla innych, w tym

i naszych rodaków, którzy mimo deklarowanej wiary zapominają o Bogu i żyją poza wspólnotą

Kościoła. Zachęcajcie ich do przybliżenia się do Jezusa przykładem własnego życia

korespondującego z wyznawaną wiarą. To świadectwo będzie też wpływało pozytywnie

na wierzących z innych grup narodowościowych, zwłaszcza należących do wspólnot Kościoła

lokalnego.

Biskupi z innych krajów liczą na tego rodzaju pomoc ze strony katolików z Polski.

W poczuciu jedności wiary i odpowiedzialności za Kościół podejmujcie starania, by

utrzymywać dobre i regularne kontakty z katolikami innych narodowości. Jako przedstawiciele

Kościoła w Polsce, składamy gorące podziękowanie biskupom Kościołów lokalnych za

otwartość i zrozumienie religijnych potrzeb naszych rodaków, za udostępnienie miejsc do kultu

i katechizacji oraz zapewnienie warunków do prowadzenia duszpasterstwa polskojęzycznego!

Kochani Rodacy!

Ważnym sposobem przybliżania się do Jezusa jest miłość bliźniego. Dlatego kierujcie

się przykazaniem miłości, zaczynając od troski o dobro Waszych najbliższych. Podtrzymujcie

i pogłębiajcie Wasze relacje małżeńskie i rodzinne starając się o mądre i oparte na nauczaniu

Jezusa wychowanie Waszych dzieci. Dbajcie o ich systematyczną katechizację. Niech dążenie

do osiągnięcia lepszego bytu materialnego nie zasłania Wam o wiele ważniejszych potrzeb

małżonków i dzieci, jakimi są bliskość fizyczna i duchowa, wspólnie spędzony czas, wspólne

dzielenie trudów i radości życia, wzajemne okazywanie zainteresowania i pomocy.

Zachowujcie trzeźwość i unikajcie za wszelką cenę ryzyka rozerwania małżeńskich

i rodzinnych więzi. Dokładajcie starań, by Wasza miłość naznaczona była błogosławieństwem

i obecnością Jezusa!

Prosimy Was, abyście byli solidarni z naszymi rodakami, zmagającymi się z ciężarem

choroby, samotności, ubóstwa i bezdomności. W środowiskach polonijnych i we współpracy

z lokalnymi instytucjami starajcie się wypracować metody systematycznej i skutecznej

pomocy.

Przykazanie miłości pozostawione nam przez Jezusa obejmuje nie tylko osoby

z naszego bezpośredniego otoczenia. Wykracza poza granice rodziny związanej ze sobą

więzami krwi i obejmuje także tę rodzinę, którą nazywamy Ojczyzną. Z niej wyrasta, niczym

drzewo z korzenia, nasza tożsamość. Obchodząc 100. rocznicę odzyskania niepodległości,

pragniemy pamięcią i modlitwą ogarnąć wszystkich, którzy żyjąc z daleka od rodzinnego kraju

budowali niepodległość Polski. Z wdzięcznością wspominamy rodaków, którzy zarówno

marzenie o wolnej Ojczyźnie, jak i narodowe tradycje przekazali kolejnym pokoleniom przez

świadectwo życia, a także przez literaturę, muzykę i sztukę. W ten sposób Polonia przyczyniła

się w znacznym stopniu najpierw do odzyskania niepodległości przez Polskę, a następnie -

mimo zniewolenia przez totalitarne systemy nazizmu i komunizmu - do zachowania duchowej

wolności Polaków.

Z wielkim uznaniem myślimy o naszych rodakach za wschodnią granicą, których troska

o zachowanie religijnej i narodowej tożsamości graniczyła z heroizmem i nierzadko wiązała się

z oddaniem życia. Pamięć o nich, okazywanie im duchowego i materialnego wsparcia, to nasz

zbiorowy obowiązek!

Dziękując Bogu za dar niepodległości, uświadamiamy sobie powinność uszanowania

i przekazania kolejnym pokoleniom dziedzictwa, z którego wyrastamy. Mówił o tym

wielokrotnie św. Jan Paweł II - "proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu

na imię Polska, raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością" (Kraków, 9 czerwca 1979).

"Pozostańcie wierni temu dziedzictwu! Uczyńcie je podstawą swojego wychowania! Uczyńcie

je przedmiotem szlachetnej dumy! Przechowajcie to dziedzictwo! Pomnóżcie to dziedzictwo!

Przekażcie przyszłym pokoleniom!" (Gniezno, 3 czerwca 1979).

Jak to uczynić? Wskazówki znajdziemy między innymi w liście Juliana Ursyna

Niemcewicza, skierowanym do Polonii Amerykańskiej 200 lat temu: "Niezbadany wyrok

Opatrzności polecił nam szukać swej siedziby. Pozwólcie, że dam wam kilka rad, jako

pochodzących od starca, który zna kraj i czerpie z doświadczenia. Zaczynajcie wszystko

z Bogiem. Zanim będziecie mogli zbudować kościół módlcie się w cieniu drzew o uwolnienie

naszej ojczyzny spod jarzma, za naszych braci pozostających w niej i za tych także, którzy

są rozproszeni po całej ziemi (...) Bądźcie pracowici i zachowujcie się tak, by zaskarbić sobie

szacunek i miłość obywateli i zapewnić sobie niezależny byt. Żadna społeczność nie może żyć

bez organizacji. Wybierzcie z pomiędzy siebie takich, którzy zasługują i mają zdolności, by być

opiekunami waszej osady. Braterska zgoda i jedność celu są jak najpotrzebniejsze

w początkach, które będą ciężkie (...) Nie ustępujcie przed trudnościami (...) Pamiętajcie,

że jesteśmy wszyscy wśród obcych, którzy z czynów naszych będą sądzili cały naród Polski. Jak

świętym jest nasz obowiązek zachowania honoru Polski, naszego dobrego imienia

od najmniejszej skazy! Zachowujcie język naszych ojców jako obronę naszej narodowości".

Bracia i Siostry!

Słowa polskiego emigranta, mimo upływu czasu, pozostają aktualne do dzisiaj. Wzorem

tych, którzy Was poprzedzili na emigracyjnych drogach, pielęgnujcie miłość i przywiązanie

do Ojczyzny. Wspierajcie placówki szkolne i edukacyjne, by jak najlepiej przekazywały

znajomość języka polskiego i historii. W dostępny dla Was sposób promujcie polską kulturę

i brońcie dobrego imienia Polski. Nawiązujcie na płaszczyźnie osobistej i instytucjonalnej

kontakty z naszą Ojczyzną. Szanujcie też kraj, który Was przyjął, dał pracę i możliwość

rozwoju. Dojrzały patriotyzm nie ma nic wspólnego z nacjonalizmem i zamykaniem się na inne

kultury i tradycje. Z drugiej jednak strony nie ma nic wspólnego z coraz bardziej dziś modnym

internacjonalizmem, zamazującym różnice między poszczególnymi narodami. Dowodem

patriotyzmu jest również gotowość do pojednania i współpracy w środowiskach polonijnych,

pomimo różnic ideowych, politycznych, historycznych czy osobowościowych. Działanie

na rzecz zgody kładziemy na sercu zwłaszcza tych, którzy przewodzą i angażują

się w polonijnych instytucjach i stowarzyszeniach.

Umiłowani!

Ks. Piotr Skarga głosił, że "kto służy Ojczyźnie, sobie służy". Dla osób wierzących

konkretnym przejawem tej służby jest między innymi modlitwa. Prosimy więc, byście

indywidualnie i we wspólnocie Kościoła modlili się za Polskę, za rządzących i za cały nasz

polski naród. Nie przestawajcie z głębi serc zanosić błagań do Boga przez wstawiennictwo

Maryi Królowej Polski: "Miej w opiece naród cały, który żyje dla twej chwały; niech rozwija

się wspaniały".

Z wiarą w dalsze wstawiennictwo Maryi składamy losy naszego narodu, w tym Waszą

teraźniejszość i przyszłość, w Jej macierzyńskie dłonie. Niech przytuli Was, jak Jezusa,

do swojego matczynego i kochającego serca.

Do tych życzeń dołączamy modlitwę i pasterskie błogosławieństwo. Kreślimy znak

krzyża nad każdym z Was z intencją, byście trwali w Jezusie jak winne latorośle w winnym

krzewie (por. J 15, 1-11), zjednoczeni z Nim i ze sobą nawzajem tą samą wiarą i miłością!

Niech Was błogosławi Bóg wszechmogący Ojciec, i Syn, i Duch Święty!

Podpisali: Pasterze Kościoła w Polsce

obecni na 378. Zebraniu Plenarnym KEP

w Warszawie, w dniu 14 marca 2018 r.

Za zgodność:

+ Artur G. Miziński

Sekretarz Generalny KEP