loading...

Wpisz miasto w którym przebywasz,
aby odnaleźć Mszę Świętą w języku polskim.

Zamknij wpis

2012 r. "Turystyka i zrównoważona energia - siłami napędowymi zrównoważonego rozwoju"

 

pobierz w PDF

27 września będzie obchodzony Światowy Dzień Turystyki, który co roku ogłaszamy jest przez Światową Organizację Turystyki (OMT). Stolica Święta włączyła się już od samego początku w tę inicjatywę. Widziała ona w tym szansę dialogu ze społecznością cywilną, propozycję konkretnego wkładu na bazie Ewangelii oraz okazję do uwrażliwienia całego Kościoła na znaczenie tego sektora na polu gospodarczym i społecznym, a szczególnie w połączeniu z nową ewangelizacją.

Gdy ogłaszamy to orędzie, to brzmi jeszcze echo VII Światowego Kongresu na temat duszpasterstwa turystyki, który odbył się w kwietniu w Cancùn (Meksyk) z inicjatywy Papieskiej Rady d/s Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych we współpracy z prałaturą Cancùn-Chetumal i Konferencją Biskupów Meksyku. Prace i zebrane myśli tego spotkania będą przyświecać przez następne lata naszej pracy duszpasterskiej.

Także w przeprowadzeniu tegorocznego Światowego Dnia Turystyki przybliżamy się do tematu zaproponowanego przez Światową Organizację Turystyki: „Turystyka i zrównoważona energia – siłami napędowymi zrównoważonego rozwoju”, który koresponduje z „Międzynarodowym rokiem trwałej energii dla wszystkich”, ogłoszonym przez ONZ w tym celu, aby szczególnie „zagwarantować potrzebę trwałego rozwoju i dostęp do energii oraz dopomóc w polepszeniu zaopatrzenia w energię w sposób pewny, gospodrczo wytrzymały, społecznie dopuszczalny i chroniący środowisko”[1]

Turystyka w ostatnich latach doznała ogromnego wzrostu. Statystyka Światowej Organizacji Turystyki przewiduje w bieżącym roku kwotę miliarda przybywających międzynarodowych turystów, a w roku 2030 będzie ich dwa miliardy. Do tego dochodzą liczby miejscowej turystyki, które się jeszcze wyżej szacuje. Ten wzrost obok pewnych pozytywnych oddziaływań może doprowadzić do poważnych w skutkach oddziaływań na środowisko poprzez nieodpowiednie używanie źródeł energii, wzrost szkodliwych materiałów i produkcję odpadów.

Turystyka posiada ważną rolę w osiągnięciu milenijnych celów rozwoju, w tym „zagwarantowanie długotrwałości środowiska” (cel nr 7) oraz musi ona uczynić wszystko, co jest w jej mocy, aby je osiągnąć.[2] Turystyka musi się zmierzyć ze zmianą klimatyczną, gdy zredukuje emisję gazów wydzielanych przez ciepłownie, które obecnie wynoszą 5% całości. Turystyka nie tylko przyczynia się do globalnego ocieplenia, ale sama jednocześnie staje się ofiarą tego.

Koncepcja „zrównoważonego rozwoju” jest już zakorzeniona w naszej społeczności, a sektor turystyki nie może i nie powinien pozostać na marginesie. Gdy mówimy o „trwałej turystyce”, to nie odnosimy się do pewnego jej rodzaju wśród innych form, jaką mogłaby być turystyka kulturalna, turystyka plażowa czy turystyka przygody. Każda forma i każde określenie turystyki muszą koniecznie być trwałe, inaczej nie może być.

Ta droga musi koniecznie mieć na uwadze problemy energii. Jest fałszywym mniemaniem myśleć po prostu, że „w przyrodzie istnieje nieograniczona ilość energii i zasobów do wykorzystania, i że możliwe jest ich szybkie odtworzenie, oraz że negatywne skutki manipulacji w porządku naturalnym mogą zostać łatwo naprawione”.[3]

Jest prawdą to, co powiedział sekretarz Światowej Organizacji Turystyki, mianowicie, że „turystyka jest siłą wiodącą w dziedzinie najbardziej innowacyjnej długortwałej energii w świecie”.[4]

W związku z tym także Papieska Rada d/s Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych chce zaproponować swój wkład, wychodząc od przekonania, że „Kościół jest odpowiedzialny za stworzenie i powinien dawać wyraz tej odpowiedzialności także na forum publicznym”.[5]Nie nam proponować konkretne techniczne rozwiązania, ale musimy zwracać uwagę na to, że rozwój nie może się po prostu ograniczyć do technicznych, politycznych lub gospodarczych parametrów. Chcemy temu rozwojowi towarzyszyć niektórymi stosownymi etycznymi wskazaniami, z których wynika, że każdy wzrost musi stale służyć służbie człowieka i dobru wspólnemu. Rzeczywiście Ojciec Święty w orędziu skierowanym do wyżej wspomnianego Kongresu w Cancùn podkreśla tę doniosłość „oświecenia tego fenomenu nauką społeczną Kościoła. Jednocześnie trzeba rozwijać kulturę etycznej i odpowiedzialnej turystyki, tak aby coraz bardziej respektowała godność człowieka i narodów, była dla wszystkich dostępna, a więc sprawiedliwa, trwała i ekologiczna”.[6]

Nie możemy tematu „ochrona środowiska” oddzielić od zatroskania o odpowiednią ludzką ekologię, rozumianą jako zainteresowanie integralnym rozwojem człowieka. Jednocześnie nie możemy naszego spojrzenia na człowieka i naturę oddzielić od związku, który łączy ich ze Stwórcą. Bóg powierzył człowiekowi dobre gospodarzenie stworzeniem.

W pierwszej linii jest ważna wielka przesłanka wychowawcza, aby „nastąpiła rzeczywista zmiana mentalności, która nas skłoni do przyjęcia nowych stylów życia”.[7] To przekształcenie ducha i serca „muszą umożliwić nam szybkie dotarcie do sztuki współżycia, która respektuje przymierze człowieka z naturą”.[8]

Możemy jasno rozpoznać, że nasze codzienne przyzwyczajenia się zmieniają i widoczna jest większa ekologiczna wrażliwość. Jest także pewne, że istnieje niebezpieczeństwo zapomnienia o tej motywacji w czasie wakacji, gdyż szukamy odpowiednich przyjemności, o których sądzimy, że mamy do nich prawo, nie zawsze myśląc przy tym o ich konsekwencjach.

Etyka odpowiedzialności i ostrożności musi być pielęgnowana, a my musimy się pytać o efekty i skutki naszego postępowania. W związku z tym Ojciec Święty podkreśla, że „to, w jaki sposób człowiek traktuje środowisko naturalne, wpływa na to, jak traktuje samego siebie, i na odwrót. Stanowi to wezwanie dla dzisiejszego społeczeństwa, by poważnie zweryfikowało swój styl życia. W wielu częściach świata skłania się ono ku hedonizmowi i konsumpcjonizmowi, pozostając obojętne na wynikające z tego szkody”.[9] Ważne jest więc, aby zachęcić przedsiębiorców jak również turystów do przemyślenia skutków ich decyzji i ich postępowania. Jednocześnie decydujące jest „stworzenie okoliczności sprzyjających zachowaniom cechującym się umiarem, zmniejszając swoje zapotrzebowanie na energię i poprawiając warunki jej wykorzystania”.[10]

Te podstawowe linie muszą naturalnie zostać przemienione w konkretne działanie. Dlatego powinno być celem stworzenie trwałych celów turystyki i wspieranie wszystkich inicjatyw popierających skuteczną energię i mającą możliwie małe oddziaływanie na środowisko, które dalej prowadzą do użytku odnawialnych energii i do oszczędnego obchodzenia się z zasobami oraz unikania zabrudzenia. Z tego względu jest sprawą podstawową, aby kościelne struktury turystyki, jak również propozycje na wakacje popierane przez Kościół, obok innych odznaczały się szczególnie szacunkiem do środowiska.

Wszystkie udzielające się sektory (przedsiębiorstwa, lokalne wspólnoty, rządy i turyści) powinny być świadome swojej odpowiedzialności w zobywaniu trwałych form turystyki. Konieczna jest współpraca między wszystkimi biorącymi udział w tym procesie.

Nauka społeczna Kościoła przypomina, że „ochrona środowiska stanowi wyzwanie dla całej ludzkości: chodzi o wspólny i powszechny obowiązek poszanowania zbiorowego dobra”.[11] Człowiek nie jest panem tego dobra, tylko jego „zarządcą” (por. Rdz 1, 28); Bóg mu je zawierzył, aby dobrze nim zarządzał.

Papież Benedykt XVI potwierdza, że „nowa ewangelizacja, do której jesteśmy wszyscy powołani, wymaga od nas wzięcia pod uwagę liczne okazje, których dostarcza fenomen turystyki, i do wykorzystania ich, aby przedstawić Chrystusa jako najwyższą odpowiedź na pytania człowieka współczesnego”.[12]

Dlatego zapraszamy wszystkich do rozwijania turystyki i użytkowania jej w sposób pełny szacunku i w pełni odpowiedzialny, aby w ten sposób umożliwić rozwój jej wszystkich możliwości, w poczuciu pewności, że poprzez podziwianie piękna natury i narodów spotkamy się z Bogiem.

Z Watykanu, 16.07.2012 roku

Antonio Maria kard. Vegliò – prefekt

Joseph Kalathiparambil – sekretarz

 

(Tłumaczenie z niemieckiego na potrzeby Instytutu Duszpasterstwa Emigracyjnego –

ks. Teodor Puszcz TChr)

 



0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
1. Wybierz kontynent
Na mocy pozwolenia Prymasa Polski z dn. 28 listopada 1983 r., zgodnie z postanowieniem VII Kapituły Generalnej i uzyskaniu zgody Rady Generalnej Towarzystwa Chrystusowego ówczesny przełożony generalny ks. dr Edward Szymanek TChr erygował 3 maja 1984 r. Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego ustanawiając dyrektorem ks. prof. Bogusława Nadolskiego. Bezpośrednim celem IDE było przygotowywanie specjalistycznych kadr w zakresie apostolatu Emigracyjnego. Jak powiedział ks. dr Józef Bakalarz TChr w wykładzie inauguracyjnym na rozpoczęcie działalności Instytutu, "ma on być sercem i motorem Ruchu Apostolatu Emigracyjnego praktykowanego w różnych formach i według różnych metod."

Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego im. Kard. Augusta Hlonda

ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań
tel. +48 61 64 72 523, ide@chrystusowcy.pl

BANK PEKAO SA 36124065241111001023869649