loading...

Wpisz miasto w którym przebywasz,
aby odnaleźć Mszę Świętą w języku polskim.

Zamknij wpis

2010 r. "Turystyka a odmienność biologiczna"

Orędzie na Światowy Dzień Turystyki 2010
27.09.2010 Temat: „Turystyka a odmienność biologiczna”

Poprzez temat „Turystyka a różnorodność biologiczna”, który zaproponowała Światowa Organizacja Turystyki, Światowy Dzień Turystyki chce włożyć swój wkład w obchody ogłoszonego przez zgromadzenie ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych „Międzynarodowego Roku różnorodności biologicznej” 2010.Rok ten został ogłoszony z wielkiej obawy „o społeczne, gospodarcze, ekologiczne i kulturalne skutki utraty różnorodności biologicznej, zwłaszcza o wpływ osiągnięcia celów rozwojowo-milenarycznych oraz dla podkreślenia konieczności ustalenia konkretnych kroków, służących do odwrócenia tego trędu”.

Pojęcie odmienności biologicznej lub różnorodności biologicznej odnosi się do bogatej różnorodności istot żyjących na ziemi, jak również do czułej równowagi ich wzajemnej zależności (interdependencji) oraz interakcji i naturalnego środowiska, w którym żyją i które ma na nie wpływ. Ta odmienność biologiczna ukazuje się w różnych systemach ekologicznych, np. w lasach, mokradłach, sawannach, puszczach, pustyniach, rafach koralowych, górach i morzach oraz w okolicach podbiegunowych.

Istnieją trzy czynniki, które im bezpośrednio i poważnie zagrażają oraz potrzebują pilnego rozwiązania: zmiana klimatu, wdzieranie się pustyni (desertifikacja) i zanik gatunków. Ostatni czynnik w ostatnich latach podniósł się dramatycznie. Najnowsze badania pokazują, że 22% ssaków, 31% płazów, 13, 6% ptaków i 27% raf na świecie jest zagrożonych lub skazanych na wymarcie.

W wielu dziedzinach ludzie poprzez swoje zachowanie przyczyniają się do tych zmian. Jedną z tych dziedzin jest niewątpliwie turystyka, która odznacza się szybkim i wysokim wzrostem. To pokazują dane statystyczne Światowej Organizacji Turystyki. W 1995 roku liczba międzynadowych turystów wynosiła 534 mln, a w 2000 roku 682 mln. Natomiast według oczekiwań „Tourismus 2020 Vision” w 2010 roku liczba ta wzrośnie do 1, 006 mld, a w 2020 roku do 1, 561 mld, co odpowiada rocznemu przyrostowi w wysokości 4, 1%.3 Do tych liczb dotyczących turystyki międzynarodowej należy jeszcze dodać ważniejsze liczby turystyki krajowej. Wszystko to wskazuje na mocny wzrost tego sektora gospodarczego, który z kolei ma wpływ na zachowanie i twałe użycie różnorodności gatunków oraz kryje w sobie niebezpieczeństwo poważnego zniszczenia środowiska – przede wszystkim, gdy chodzi o rozrzutne korzystanie ze skąpych zasobów (np. wody pitnej i ziemi) i ogromne zanieczyszczenie środowiska, które mocno przekracza to, co może dany region znieść.

Sytuacja się zaostrza poprzez fakt, że cele turystyczne w dziewiczej naturze z powodu jej piękna cieszą coraz większym powodzeniem. To odbija się na ludziach w tych regionach, na ich gospodarkę, na ich dziedzictwo kulturowe i na środowisko. Mogą one jednocześnie być negatywne jak i odwrotnie mogą w pozytywny sposób przyczynić się decydująco do zachowania dziedzictwa. W tym objawiawia się paradoks turystyki. Z jednej strony powstaje i wzrasta turystyka z powodu atrakcyjności naturalnych krajobrazów i miejsc kultury, z drugiej zaś może ona być szkodliwa i niszcząca, a wtedy unika się tych celów podróży, gdyż straciły one swój pierwotny urok.

Z tych wszystkich powodów musimy stwierdzić, że turystyka nie może zwolnić się od odpowiedzialności za różnorodność biologiczną, co więcej musi aktywnie do niej się przyczyniać. Rozwój tego sektora gospodarki musi koniecznie być przeniknięty zasadą trwałości i respektu przed odmiennością biologiczną.

Wspólnota międzynarodowa intensywnie zajmowała się tymi zagadnieniami i wydała wiele deklaracji. Także Kościół chce zabrać głos na ten temat, przekonany o tym, że „jest on odpowiedzialny za stworzenie i tę odpowiedzialność musi publicznie wykazać. Gdy to czyni, to musi nie tylko bronić ziemi, wody i powietrza jako darów Stwórcy, które należą do wszystkich, ale musi on przede wszystkim człowieka chronić przed samozniszczeniem”. Kościół bez zabierania głosu na temat specyficznych rozwiązań, które są poza jego fachową kompetencją, troszczy się o zwrócenie uwagi na relacje między Stworzycielem, człowiekiem i stworzeniem. Nauka Kościoła podkreśla z naciskiem odpowiedzialność człowieka za utrzymanie nienaruszonego i zdrowego środowiska dla wszystkich, wychodząc z założenia, że „ochrona środowiska jest zadaniem całej ludzkości. Chodzi o wspólny i uniwersalny obowiązek poszanowania dobra wspólnego”.

Papież Benedykt XVI w swojej encyklice Caritas in Veritate naucza, że „wierzący rozpoznaje w przyrodzie cudowny efekt stwórczego działania Boga, z którego człowiek może odpowiedzialnie korzystać, aby zaspokoić swe uprawnione potrzeby – materialne i niematerialne – z poszanowaniem wewnętrznej równowagi samego stworzenia”8, a korzystanie z niej „stanowi dla nas odpowiedzialność wobec ubogich, przyszłych pokoleń i całej ludzkości”.9 Stąd turystyka musi szanować środowisko i starać się o pełną harmonię ze stworzeniem i w ten sposób zabezpieczyć trwałość zasobów, na które jest zdana. Nie może ona prowadzić do nieodracalnych przemian środowiska.

Kontakt z naturą jest ważny i dlatego turystyka musi się troszczyć o to, by szanować piękno stworzenia i je respektować, gdyż „bardzo wielu ludzi znajduje odpoczynek i spokój oraz czuje się odnowionymi i umocnionymi, gdy mają ścisły kontakt z pięknem i harmonią natury. Stąd powstaje pewnego rodzaju wymiana: gdy troszczymy się o naturę, to doświadczamy, że Bóg poprzez naturę również o nas się troszczy”.

Istnieje aspekt, który takie zatroskanie czyni dziś jeszcze bardziej konieczne. W poszukiwaniu Boga człowiek odkrywa drogi, aby dotrzeć do poznania Boga, które za punkt wyjścia ma stworzenie. Natura i różnorodność biologiczna opowiadają nam o Bogu Stwórcy, który jest obecny w swoim stworzeniu, „bo z wielkości i piękna stworzeń poznaje się przez podobieństwo ich Sprawcę” (Mdr 13, 5), gdyż „stworzył je Twórca piękności” (Mdr 13, 3). Stąd świat w swojej różnorodności jawi się jako miejsce, „w którym objawia się Jego stwórcza moc Opatrzności i zbawienia”.12 W ten sposób turystyka, przybliżając nas do stworzenia w jego różnorodności i pełni, może także promować i umacniać doświadczenie religijne.

Wszystko to uświadamia nam konieczność i potrzebę szukania wyważonej relacji między turystyką a różnorodnością biologiczną. Rozwój gospodarczy i ochrona środowiska powinny się wzajemnie uzupełniać, a nie być postrzegane jako przeciwności. Co więcej powinna być podkreślana ich zgodność.13

Wysiłki na rzecz ochrony i popierania różnorodności biologicznej w łączności z turystyką są rozwijane najpierw poprzez udziałowe i wspólne strategie przy współpracy wszystkich zainteresowanych. Prawie wszystkie rządy, organizacje międzynarodowe, związki turystyczne i organizacje nierządowe podkreślają, że na dłuższą metę trwała turystyka pozostaje jedyną możliwością osiągnięcia korzyści gospodarczych, ochrony naturalnych i kulturalnych zasobów, a jednocześnie zwiększenia walki z ubóstwem.

Rządy muszą ustanowić jasne prawa, które będą chronić i umacniać odmienność biologiczną, poprzez popieranie zalet turystyki i redukowanie jej wad i jednoczesnie zapewnią zachowanie norm.14 Temu powinny służyć inwestycje towarzyszące planowaniu i uświadamianiu. Państwowe środki są konieczne przede wszystkim w miejscach szczególnie podatnych i mocno zniszczonych. A może powinna turystyka w niektórych miejscach być ograniczona lub całkiem zabroniona?

Branża turystyczna ze swojej strony jest zobowiązana do takiego organizowania, rozwijania i prowadzenia swoich przedsiębiorstw, aby redukowały do minimum negatywne skutki, a pozytywnie działały na rzecz zachowania wrażliwych ekosytemów oraz natury w ogólności, były dla nich z pożytkiem oraz mieszkańcom i rodzimym społecznościom.15 Sensowne byłoby wczesne porowadzenie badań na temat trwałości każdej propozycji turystycznej, które dałyłby informacje o rzeczywistych pozytywnych skutkach jak i możliwym ryzyku, gdyż celem tego sektora gospodarczego nie może być jak najwiąksza korzyść za wszelką cenę.

Turyści w końcu powinni być świadomi tego, że ich obecność w określonym miejscu nie zawsze jest dobra. W tym sensie powinni być oni poinformowani o konkretnych korzyściach, które ze sobą niesie zachowanie różnorodności biologicznej oraz pouczeni o metodach trwałej turystyki. Także powinni turyści pytać o propozycje podróży, które rzeczywiście przyczyniają się do rozwoju miejsca, do którego zdążają. W żadnym wypadku nie powinno się przysporzyć szkody ani ziemi ani historycznemu i kulturalnemu dziedzictwu docelowego miejsca podróży, aby odpowiedzieć na zachcianki i życzenia turystów. Szczególne zadanie duszpasterstwa turystów polegałoby na tym, by turystów nauczyć kontemplatywnego oglądania, które pozwoli im rozpoznać Boże znaki w ogromnej pełni różnorodności gatunków.

W ten sposób turystyka w harmonii ze stworzeniem może w sercu turysty wzbudzić hymn pochwalny psalmisty: „O Panie, nasz Boże, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi!” (Ps 8, 2).

Watykan, 24 czerwca 2010

Abp Antonio Maria Vegliò
Przewodniczący

Abp Agostino Marchetto
Sekretarz



0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
1. Wybierz kontynent
Na mocy pozwolenia Prymasa Polski z dn. 28 listopada 1983 r., zgodnie z postanowieniem VII Kapituły Generalnej i uzyskaniu zgody Rady Generalnej Towarzystwa Chrystusowego ówczesny przełożony generalny ks. dr Edward Szymanek TChr erygował 3 maja 1984 r. Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego ustanawiając dyrektorem ks. prof. Bogusława Nadolskiego. Bezpośrednim celem IDE było przygotowywanie specjalistycznych kadr w zakresie apostolatu Emigracyjnego. Jak powiedział ks. dr Józef Bakalarz TChr w wykładzie inauguracyjnym na rozpoczęcie działalności Instytutu, "ma on być sercem i motorem Ruchu Apostolatu Emigracyjnego praktykowanego w różnych formach i według różnych metod."

Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego im. Kard. Augusta Hlonda

ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań
tel. +48 61 64 72 523, ide@chrystusowcy.pl

BANK PEKAO SA 36124065241111001023869649