loading...

Wpisz miasto w którym przebywasz,
aby odnaleźć Mszę Świętą w języku polskim.

Zamknij wpis

Orędzie Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących na XXXI Światowy Dzień Turystyki 2011 r. "Turystyka a zbliżenie kultur"

27 września będziemy obchodzić Światowy Dzień Turystyki, promowany przez Światową Organizację Turystyki (UNWTO), który cieszył się wsparciem Stolicy Świętej od swoich pierwszych obchodów w 1980 r.

Tegoroczny temat Turystyka a zbliżenie kultur ma na celu podkreślenie wagi podróżowania dla spotkania się ze sobą różnych kultur świata, zwłaszcza w naszym obecnym czasie, kiedy ponad dziewięćdziesiąt milionów osób podejmuje podróże zagraniczne, korzystając z nowoczesnych środków transportu oraz redukcji towarzyszących temu kosztów.

W ten sposób turystyka jawi się jako przełamywanie barier pomiędzy kulturami oraz promocja tolerancji, szacunku i wzajemnego zrozumienia. W naszym często podzielonym świecie wartości te stanowią kamienie węgielne bardziej pokojowej przyszłości1.

Przyjmując szeroką koncepcję kultury, która, poza historią czy dziedzictwem artystycznym i etnograficznym, obejmuje także styl życia, relacje międzyludzkie, wierzenia i wartości, nie tylko uznajemy istnienie różnorodności kulturowej, ale w zgodzie z Magisterium Kościoła, doceniamy ją jako rzecz autentycznie pozytywną. Zatem, skoro różnorodność została uznana jako czynnik pozytywny, jest konieczne, aby ludzie nie tylko zaakceptowali istnienie innych kultur - jak to stwierdza Benedykt XVI - ale także pragnęli być przez nie ubogaceni2, przyjmując to, co jest w nich prawdziwe, dobre i piękne.

Aby osiągnąć ten cel, turystyka oferuje nam wszystkie swoje możliwości. Globalny Kodeks Etyki Turystyce stwierdza, że turystyka realizowana we właściwy sposób staje się niezastąpionym elementem samokształcenia, budowania wzajemnej tolerancji i poznawania różnic pomiędzy narodami i kulturami3. To zaś, samo w sobie, uprzywilejowuje zarówno spotkanie jak i dialog, ponieważ stawia ludzi w styczności z innymi miejscami, tradycjami, sposobami życia, a także innymi formami postrzegania świata oraz pojmowania historii. Dla tego wszystkiego turystyka jest niewątpliwie uprzywilejowaną okazją.

Niemniej w odniesieniu do dialogu pierwszym wymaganym warunkiem jest umiejętność słuchania i chęć bycia pytanym przez drugiego, a także pragnienie odkrycia przesłania zawartego w każdym zabytku, w każdym przejawie kultury, wszystko to zaś dokonywane z szacunkiem, bez uprzedzeń lub wykluczenia oraz unikając tendencyjnej lub powierzchownej interpretacji. Zatem umieć przyjąć" jest równie ważne jak umieć podróżować". Znaczy to, że działania turystyczne winny być organizowane z poszanowaniem swoistej specyfiki oraz praw i zwyczajów krajów przyjmujących, z czym wszystkim turyści powinni się zapoznać przed wyjazdem, aby lepiej zrozumieć miejsce, do którego mają zamiar się udać. Jednocześnie jednak kraje goszczące turystów oraz pracownicy tamtejszej branży turystycznej winny poznać styl życia i oczekiwania odwiedzających ich turystów4.

Przyjmując fakt, że każda kultura zawiera w sobie pewne ograniczenia, spotkanie różnych kultur umożliwia wzbogacenie swojej własnej rzeczywistości. Przejawia się to w stwierdzeniu bł. Jana Pawła II, że różnica, którą niektórzy uważają za zagrożenie, może, poprzez pełen szacunku dialog, stać się źródłem głębszego zrozumienia tajemnicy ludzkiej egzystencji5.

Jednym z celów naszej duszpasterskiej troski o turystów jest niewątpliwie taka edukacja i przygotowanie chrześcijan, aby spotkania kultur w trakcie ich podróżowania przyniosły owoce i nie były straconą szansą, lecz przeciwnie, aby naprawdę posłużyły one osobistemu ubogaceniu, pomagając poznać zarówno innego, jak i samego siebie.

Jesteśmy przekonani, że w ten dialog, który owocuje zbliżeniem kultur, Kościół może mieć duży wkład. Także na polu kultury - naucza Benedykt XVI - chrześcijaństwo musi zaoferować wszystkim najpotężniejszą moc odnowy i wywyższenia, mianowicie Miłość Boga, która staje się miłością ludzką6. Dziedzictwo kultury Kościoła jest rzeczywiście ogromne, kultury rozumianej w wyjaśnionym już powyżej sensie szerokim, wyrastającej z doświadczenia wiary, ze spotkania pomiędzy kulturą a Ewangelią, jako owoc głębokiego doświadczenia religijnego wspólnoty chrześcijańskiej. Niewątpliwie dzieła sztuki i obiekty pamięci historycznej, o ile sytuują się one w kontekście via pulchritudinis - drogi piękna, która jest uprzywilejowaną i fascynująca ścieżką przybliżającą tajemnicę Boga7posiadają wielki potencjał ewangelizacyjny

Priorytetowym celem naszej opieki duszpasterskiej nad turystami musi być ukazanie prawdziwego znaczenia tej kulturowej spuścizny, która powstała z wiary i na chwałę Boga. Współbrzmią z tym słowa bł. Jana Pawła II skierowane do duszpasterzy turystów: Przyczyniacie się do kształtowania spojrzenia, które jest także ponownym przebudzeniem duszy dla spraw ducha, pomagając turystom wspiąć się do źródeł wiary, która wzniosła te budowle oraz ukazując Kościół żywych kamieni, z których składa się wspólnota chrześcijańska8. Jest zatem ważne, abyśmy to dziedzictwo prezentowali w jego autentyczności, wyjaśniając jego prawdziwą naturę religijną, umiejscawiając je w kontekście liturgicznym, w którym i dla którego ono powstało.

Ponieważ jesteśmy świadomi, że Kościół istnieje, aby głosić Ewangelię9, musimy zawsze pytać samych siebie: W jaki sposób możemy przyjąć ludzi w naszych świętych miejscach, aby lepiej poznali i bardziej pokochali Pana. Jak możemy ułatwić spotkanie pomiędzy Bogiem, a każdym z tych ludzi, którzy tu przybywają. W pierwszym rzędzie należy podkreślić wagę stosownego przyjęcia, które powinno uwzględnić specyficzne cechy każdej grupy i każdej jednostki, pragnienia ich serc oraz ich autentyczne duchowe potrzeby10, i które przejawia się poprzez różne elementy: począwszy od drobiazgów aż do osobistej dyspozycyjności, aby wysłuchać i do towarzyszenia w czasie trwania pobytu.

Z tego względu i mając na celu promowanie dialogu między kulturami oraz wykorzystanie naszego dziedzictwa kulturowego w służbie głoszenia Ewangelii, stosowne jest przyjęcie serii inicjatyw duszpasterskich. Wszystkie one winny być włączone w szeroki program interpretacji, który, wraz z informacją historyczno-kulturalną, w przystępny sposób wyjaśni pierwotne i głęboko religijne znaczenie przejawów kultury, używając w tym celu nowoczesnych i atrakcyjnych środków oraz wykorzystując zasoby ludzkie i technologiczne, którymi dysponujemy.

Pośród konkretnych propozycji znajduje się opracowanie pomysłu wypraw turystycznych umożliwiających odwiedzenie najważniejszych miejsc religijnego i kulturowego dziedzictwa diecezji. Jednocześnie powinien być promowany długi czas godzin ich otwarcia, jak i odpowiednie warunki przyjęcia. W tym celu ważna jest duchowa i kulturalna formacja przewodników turystycznych i można zastanowić się nad możliwością stworzenia organizacji przewodników katolickich. Zarazem stosowne jest przygotowywanie lokalnych publikacji w formie przewodników turystycznych, stron internetowych czy też specjalistycznych czasopism dotyczących dziedzictwa kulturowego, z pedagogicznym zamiarem podkreślenia duszy, inspiracji i przesłania dzieła, oraz z naukową analizą, która przysłuży się do jego głębszego zrozumienia11.

Nie możemy sobie pozwolić na postrzeganie wizyty turystycznej jako jednie preewangelizacji, ale przeciwnie, musimy widzieć ją jako platformę dla realizacji jasnego i bezpośredniego orędzia Jezusa Chrystusa.

Chciałbym także skorzystać z możliwości oficjalnego poinformowania o VII Światowym Kongresie Duszpasterstwa Turystyki, który odbędzie się w Cancún w Meksyku w dniach od 23 do 27 kwietnia 2012 r. Wydarzenie to, organizowane przez Papieską Radę we współpracy z Konferencją Episkopatu Meksyku i prałaturą Cancún-Chetumal, będzie ważną okazją do dalszego zastanawiania się nad konkretnymi propozycjami, których duszpasterstwo turystyki w obecnych czasach wymaga.

 

Abp Antonio Maria Veglio

Przewodniczący

 

Joseph Kalathiparambil

Sekretarz

 

1Taleb Rifai, sekretarz generalny UNWTO, Przesłanie na Światowy Dzień Turystyki 2011.

 

2Benedykt XVI, List z okazji dnia studiów nad dialogiem międzykulturowym i międzyreligijnym Kultura i Religie w Dialogu" organizowanego przez Papieską Radę do Dialogu Międzyreligijnego i Kultury, 3 grudnia 2008 r.

 

3Światowa Organizacja Turystyki, Globalny Kodeks Etyki w Turystyce, 1 października 1999 r., art. 2 § 1.

 

4Por. Światowa Organizacja Turystyki, Globalny Kodeks Etyki w Turystyce, 1 października 1999 r., art. 1.

 

5Jan Paweł II, Przemówienie do 15. Generalnego Zebrania ONZ, 5 października 1995 r., n. 10.

 

6Benedykt XVI, Przemówienie do uczestników konwencji naukowej z okazji 25 rocznicy istnienia Papieskiej Rady Kultury, 15 lipca 2007 r.

 

7Benedykt XVI, Audiencja Generalna, 18 listopada 2009 r.

 

8Jan Paweł II, Przemówienie do uczestników 4. Światowego Kongresu Duszpasterstwa Turystyki, 17 listopada 1990 r., n. 4.

 

9Paweł VI, ekshortacja apostolska Evangelii nuntiandi, 8 grudnia 1975 r., n. 14.

 

10Papieska Rada Duszpasterstwa Migrantów i Ludzi Podróżujących, Sanktuarium. Pamięć, obecność i zapowiedź Boga żywego, 8 maja 1999 r., n. 12.

 

11Papieska Rada Kultury, Dokument końcowy plenarnego zebrania ?Via pulchritudinis - uprzywilejowana ścieżka ewangelizacji i dialogu", 27-28 marca 2006 r.

 

(Tekst Orędzia przetłumaczony z j. angielskiego przez Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego w Poznaniu)



0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
1. Wybierz kontynent
Na mocy pozwolenia Prymasa Polski z dn. 28 listopada 1983 r., zgodnie z postanowieniem VII Kapituły Generalnej i uzyskaniu zgody Rady Generalnej Towarzystwa Chrystusowego ówczesny przełożony generalny ks. dr Edward Szymanek TChr erygował 3 maja 1984 r. Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego ustanawiając dyrektorem ks. prof. Bogusława Nadolskiego. Bezpośrednim celem IDE było przygotowywanie specjalistycznych kadr w zakresie apostolatu Emigracyjnego. Jak powiedział ks. dr Józef Bakalarz TChr w wykładzie inauguracyjnym na rozpoczęcie działalności Instytutu, "ma on być sercem i motorem Ruchu Apostolatu Emigracyjnego praktykowanego w różnych formach i według różnych metod."

Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego im. Kard. Augusta Hlonda

ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań
tel. +48 61 64 72 523, ide@chrystusowcy.pl

BANK PEKAO SA 36124065241111001023869649