loading...

Wpisz miasto w którym przebywasz,
aby odnaleźć Mszę Świętą w języku polskim.

Zamknij wpis

ks. prof UKSW dr hab.Wojciech Necel 2019

Przyjęcie imigranta

Migracja człowieka jest istotnym komponentem cywilizacyjnego postępu ludzkości, a także szansą przyspieszonego rozwoju migranta oraz przyjmującej go społeczności. Czasami jednak w nowym miejscu osiedlenia lub zamieszkania migracja spycha przybysza, uchodźcę i wypędzonego na margines życia społecznego, powoduje straty duchowe i materialne, niszczy potencjał kulturowy i religijny, podważa wyniesione z własnego  kręgu etnicznego wartości oraz rozbija życie duchowe, małżeńskie i rodzinne. Napotkane trudności często nie pozwalają imigrantom w pierwszym i następnych pokoleniach  na właściwą wieloaspektową integrację w nowych warunkach, w nowym środowisku i z nowo spotkanymi ludźmi lub proces ten utrudniają i opóźniają. Wspólnota parafialna w strukturach Kościoła diecezjalnego wydaje się tworzyć przestrzeń spotkania autochtonów z przybyszami. Kultura przyjęcia imigranta niezależnie od wyznania i religii, koloru skóry i zróżnicowania kulturowego nie tylko kształtuje tę przestrzeń, ale ją wypełnia.

           

1. Tożsamość  przybysza podstawą kultury przyjęcia

           

            Kultura zawsze jawi się jako  uprzywilejowana przestrzeń  działalności Kościoła  - zarówno wtedy, gdy przenosi wartości Ewangelii, jak i wtedy, gdy broni godności człowieka. Kościół chrystusowy, świadomy swojej uniwersalności, został posłany do wszystkich narodów, w każdym czasie i w każdym miejscu. Z tej racji nie utożsamia się z żadną konkretną kulturą[1], nie wiążąc się „w sposób wyłączny i nierozdzielny z żadną rasą czy narodem, z żadnym partykularnym układem obyczajowym, z żadnym dawnym czy nowym zwyczajem”[2].  Dzięki temu jest wciąż zdolny  wchodzić w ścisłą relację z każdą  cywilizacją i docierać do każdej społeczności oraz bezpośrednio do każdego człowieka.  Tak zakreślona   uniwersalności Kościoła i jego komunii  jest podwójnie owocna,  z niej bowiem wynika bogactwo zarówno dla samego Kościoła, jak i dla ludzi różnych kultur,  różnego wyznania  i  religii.    

Wobec imigrantów, tak chrześcijan jak i  niechrześcijan,  Kościół w dziele ewangelizacji nie przestaje „oczyszczać i podnosić poziom obyczajów”[3]. Działa jak zaczyn, użyźnia od wewnątrz i wypełnia swoje  zadanie przyczyniając się do rozwoju dzieła cywilizacji.        Kultura jako taka wyznacza obszar kontaktów przybysza ze środowiskiem miejsca zatrzymania i  osiedlenia. W swej globalnej dynamice jest ona bezprecedensowym wyzwaniem mobilizującym każdego w kierunku uniwersalnych wartości[4].             

Stosunek człowieka do otaczającej go rzeczywistości nie wyczerpuje się w relacjach natury politycznej. Człowiek należy do wspólnoty ogólnoludzkiej;  jest on ze swojej natury członkiem wielokulturowej rodziny ludzkiej i obywatelem powszechnej wspólnoty wszystkich ludzi. Wobec zjawiska imigracji konieczne wydaje się  przywoływanie soborowej doktryny o naturalnym zróżnicowaniu Ludu Bożego: „wierni należą (...) w pełni zarówno do Ludu Bożego, jak i do społeczności obywatelskiej: należą do swojego narodu, w którym się urodzili, w skarbach jego kultury mają udział przez wychowanie, z jego życiem są połączeni różnorakimi więzami społecznymi, dla jego postępu współdziałają  własnym wysiłkiem zawodowym, a jego problemy odczuwają jako własne, usiłując je rozwiązać. Należą także do Chrystusa, ponieważ są odrodzeni w Kościele przez wiarę i chrzest, aby w odnowionym życiu i działaniu byli Chrystusowymi, a w Chrystusie wszystko podporządkowane było Bogu i wreszcie, by Bóg był wszystkim we wszystkich”[5].  

Każda wspólnota, a tym bardziej naród i rodzina,  odznacza się  ciągłością  własnej kultury. „Jest właściwością osoby ludzkiej, że do prawdziwego i pełnego człowieczeństwa dochodzi ona nie inaczej jak przez kulturę, to znaczy przez kultywowanie dóbr i wartości naturalnych. Gdziekolwiek więc chodzi o sprawy ludzkie, tam natura i kultura jak najściślej wiążą się ze sobą”[6]. Świat imigranta, który on świadomie lub nieświadomie przynosi ze sobą do nowego miejsca osiedlenia, jest wytworem jego rodzimej zbiorowości. Przybysz do  nowego środowisko przynosi jej komentarz do przeszłości oraz jej projekt przyszłości, jej instytucje i  typowe dla niej wydarzenia i  zwyczaje, a także  postawy występujące w zbiorowości,  charakterystyczny dla niej sposób zachowania i komunikowania się, styl pracy i świętowania, zasady tworzenia różnych dzieł odzwierciedlających ducha. Imigrant przynosi ze sobą  także mentalność, jaką nabywa każda jednostka identyfikująca się z daną zbiorowością i dziedzictwo przekazywane z pokolenia na pokolenie.        

Przybysz  w  przeżywanym  procesie integracji w nowym miejscu osiedlenia ma szansę pogłębić swoją  świadomości kulturową i   na nowo rozpoznać i zweryfikować siebie jako podmiot i przedmiot wydarzeń.  Poprzez swoją kulturę wyraża fundamentalną potrzebę uznania tożsamości, poszanowania godności i doświadczenia wolności oraz gotowość do uczestnictwa w dobrach cywilizacyjnych społeczności go przyjmującej. W ten sposób rodzima kultura przybysza staje się wystarczającą koniecznością do owocnego przekraczania siebie i otwierania się na nowe.

Środowiska imigrantów nieprzygotowane do przyswajania inności kulturowej, nowoczesności i  pluralizmu, są narażone na  rozpad i wyobcowanie. Wyobcowanie to ostatecznie przenosi się na płaszczyznę religii i praktyk religijnych i zastyga w wyczerpujących walkach o tożsamość wobec dominacji kultury społeczności przyjmującej lub innych silniejszych grup etnicznych. Dialog z kulturą miejsca osiedlenia i wysiłek rozumienia kultury społeczności przyjmującej i odwrotnie - dialog ze strony wspólnoty przyjmującej z kulturą przybysza oraz wysiłek rozumienia kultury imigrantów,  mają charakter decydujący[7]. W sposób naturalny i konieczny  w imigrancie rodzi się pytanie  o własną tożsamość kulturową w świecie, w którym punkty odniesienia często zostały zatarte przez gwałtowne i powszechne przemiany. Odkrywanie  tożsamości kulturowej imigranta pociąga za sobą konieczność dialogu kulturowego[8], a to powoduje krystalizację    kultury solidarności, która jest rękojmią sprawiedliwości, pokoju i rozwoju dla wszystkich.

 

 

2. Krystalizacja kultury przyjęcia

 

            Kościół ze swej natury   otacza wszystkich przybyszów  kulturą przyjęcia i gościnności, a jako „sakrament jedności, pokonuje bariery i podziały ideologiczne i rasowe oraz wszystkim ludziom i wszystkim kulturom głosi konieczność dążenia do prawdy, w perspektywie słusznej konfrontacji, dialogu i wzajemnej akceptacji. Różne tożsamości kulturalne muszą tym samym otwierać się na logikę powszechną nie negując swoich pozytywnych cech, ale oddając je na służbę całej ludzkości. Logika ta (…) uwypukla i okazuje taką jedność w różnorodności, jaką widzimy w obrazie trynitarnym, który z kolei odsyła komunię wszystkich do pełni osobistego życia każdego”[9].

            Wobec imigrantów nie wystarczy tolerancja, potrzebna jest sympatia oraz  poszanowanie ich tożsamości[10]. Nie można służyć imigrantom nie wchodząc z każdym z nich w głęboki dialog kulturowy.            Dialog ten wymaga otwarcia samego imigranta na wspólnotę go przyjmującą i  wymaga  otwarcia się wspólnoty przyjmującej na przybysza, gdy „razem z ludami o innych korzeniach do (…) drzwi pukają inne wartości i wzorce życia”[11].  W kontekście współczesnych ruchów migracyjnych chrześcijanie „powinni być promotorami prawdziwej i rzeczywistej kultury gościnności, która potrafi docenić autentyczne ludzkie wartości innych ludzi, ponad wszelkimi trudnościami, jakie niesie współżycie z kimś innym od nas”[12]. Dlatego też wobec rodzących się problemów z imigrantami, Kościół  ma szanse pozytywnie i  realnie odpowiedzieć na zachętę św. Pawła: „dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was ku chwale Boga” (Rz 16,7)[13].

Kształtowanie kultury przyjęcia w Kościele  uwarunkowane jest  konieczną uprzednią i permanentną formacją w kierunku społeczności otwartej, nastawionej na najróżnorodniejsze wartości  własnej kultury oraz  kultury przybysza.  „Ważne jest, ażeby wspólnoty [czyt. przyjmujące]  nie uważały za wyczerpane  swe zobowiązania wobec imigranta, kiedy zwyczajnie spełnią gest braterskiej pomocy czy też wspierają fragmentarycznie prawa promujące jego  godne włączenie do społeczności respektującej słuszną tożsamość obcokrajowca. Chrześcijanie powinni być promotorami prawdziwej i rzeczywistej kultury gościnności, która potrafi docenić autentyczne ludzkie wartości innych ludzi, ponad wszelkimi trudnościami, jakie niesie współżycie z kimś różnym od nas”[14]. „Należy również podjąć wysiłek znalezienia możliwych form autentycznej integracji imigrantów – przyjętych zgodnie z prawem – w środowisku społecznym i kulturowym różnych krajów”[15].   

Służba imigrantom w Kościele diecezjalnym poprzez wspólnotę parafialną,  niezależnie od ich wyznania i religii, jest szkołą kultury gościnności, a samo duszpasterstwo zwyczajne oparte o posługę biskupa diecezjalnego i proboszcza   jest swoistym laboratorium kultury przyjęcia „obcych”  i solidarności z nimi[16]

 

3. Odpowiedzialni za kształtowanie kultur przyjęcie

 

            Instrukcja Erga migrantes z 2004 roku wskazuje obszary odpowiedzialności zarówno Kościoła a quo[17] jak i ad quem wobec wielorakich potrzeb imigrujących.  Jako zasadę, trzeba przyjąć teologiczne przesłanie, że Lud Boży, w różnorodności wyrażania tego samego dziedzictwa wiary, sakramentów i wspólnoty,  mocą Ducha Świętego  tworzy komunię bez jakichkolwiek marginalizacji i wykluczenia. Tak tworząca się diecezjalna komunia jest otwarta  na wszystkich ludzi dobrej woli niezależnie od języka, koloru skóry, dziedzictwa kulturowego i wyznawanej religii. W tak ukształtowanej wspólnocie na terenie diecezji biskup ordynariusz   jest autoryzowanym depozytariuszem Ewangelii i gwarantem  świadectwa, że Orędzie Chrystusa jest skierowane w całości do każdego.  Jako gwarant jedności Kościoła diecezjalnego w wielości kultur, narodowości, języków i obrządków, ordynariusz diecezji dopuszcza wszelką kanonicznie dozwoloną różnorodność, również tę przynoszoną na teren diecezji przez przybyszów. Jest równocześnie odpowiedzialny za prowadzenie dialogu ekumenicznego[18] i międzyreligijnego z przybyszami niekatolikami[19].

W trosce o dobro duchowe przybyszów  Kościół katolicki stworzył na przestrzeni dziejów specjalne struktury duszpasterstwa imigrantów, wyrastające z kanoniczno-pastoralnej odpowiedzi na brak ciągłości  przynależności diecezjalnej  ludzi w drodze. Struktury te są   również  otwarte na imigrantów innych wyznań i religii.    Tworzą one uprzywilejowane miejsce doświadczania wspólnotowości i dialogu między różnymi sposobami życia a dziedzictwem wiary i sakramentów.  Każdy przybysz według swojego  powołania wnosi w nie swoje osobiste  doświadczenie wiary i świadectwo Ewangelii. Poprzez te struktury wierni imigranci katolicy, gromadzący się wokół  biskupa diecezjalnego, świadka jedności  Kościoła diecezjalnego i wraz z nim jako pasterzem, wnoszą szczególność swojego chrześcijańskiego powołania do jedności jedynego Kościoła Chrystusowego oraz włączają się w  budowanie życzliwych relacji również z imigrantami innych Kościołów chrześcijańskich oraz z wiernymi innych religii. Erygowanie struktur duszpasterstwa na rzecz imigrantów nie jest czymś nadzwyczajnym. Jako   alternatywne do terytorialnych, wprowadzane są one w trybie specjalnym dla podjęcia szczególnych zadań  duszpasterskich, jakie przed Kościołem diecezjalnym i wspólnotą parafialną  stawiają przybysze różnych kultur, wyznań i religii.

 

4.Struktury duszpasterstwa imigrantów w służbie integracji

 

 Wieloaspektową troskę o imigrantów trzeba postrzegać w kontekście duszpasterzy sprawujących posługę apostolską w oparciu o struktury terytorialne. Powoływane  struktury duszpasterstwa imigrantów  wymagają szczególnego usytuowania  w kontekście wspólnoty parafialnej  jako wspólnoty wiernych, „utworzonej na sposób stały w Kościele partykularnym”[20]. Wśród struktur odpowiadających specjalistycznemu duszpasterstwu „dla, wśród i z” migrantami[21] w Kościele diecezjalnym,  Erga migrantes na pierwszym miejscu wskazuje misję duszpasterską (missio cum cura animarum) dla imigrantów tego samego języka, obrządku lub kraju pochodzenia[22]. Kolejną  strukturą umożliwiającą realizację prawa migranta do specjalnego duszpasterstwa jest parafia personalna, erygowana dla etniczno-językowej grupy wiernych lub grupy związanej  z określonym obrządkiem[23].  Instrukcja Erga migrantes wskazuje  także na możliwość powoływania przy parafii terytorialnej i  personalnej  misji etniczno–językowej dla wiernych określonego obrządku, języka lub narodowości. Jej duszpasterzem jest wówczas jeden z duszpasterzy parafialnych,  który wyposażony jest we wszelkie uprawnienia kanoniczne potrzebne do  wypełniania powierzonej misji[24].  Dla imigrantów, którzy w relatywnie dużym stopniu zintegrowali się z miejscową wspólnotą parafialną,  Erga migrantes proponuje powoływanie przez biskupa diecezjalnego okręgowych jednostek duszpasterskich etniczno–językowych, obejmujących kilka określonych parafii[25]

Szczególną rolę w organizacji duszpasterstwa na rzecz przybyszów mogą odegrać wspólnoty parafialne  o charakterze interkulturowym i interetnicznym oraz parafie wieloobrządkowe.  W nich  opieką duszpasterską „ogarnia się jednocześnie autochtonów i obcokrajowców przebywających na tym samym terytorium. Tradycyjna wspólnota parafialna staje się w ten sposób uprzywilejowanym i stabilnym miejscem doświadczenia między etnicznego i interkulturowego, choć poszczególne grupy zachowują swoją autonomię”[26].  Instrukcja Papieskiej Rady proponuje również erygowanie tam, gdzie to wydaje się pożyteczne, „parafii lokalnej z posługą dla migrantów jednej lub większej liczby grup etnicznych, jednego albo wielu obrządków”, czyli parafii terytorialnej „składającej się z ludności autochtonicznej, ale której kościół czy ośrodek parafialny staje się punktem odniesienia, spotkania i życia wspólnotowego także dla jednej lub kilku wspólnot obcej narodowości”, języka lub obrządku[27].

 

5.  Diakonia duszpasterza imigrantów

 

W Kościele diecezjalnym i we wspólnocie parafialnej przyjmującej   imigrantów przekaz Orędzia Ewangelii winien być  dostosowany  do mentalności,  kultury i obrządku przybyłych  oraz wspierany posługą caritas.  O ile chodzi o duszpasterstwo dla imigrantów katolików, to instrukcja Erga migrantes zwraca uwagę, że  duszpasterstwo to  prowadzone w strukturach parafialnych  przez proboszcza parafii w łączności i z mandatu biskupa diecezjalnego  winno być wspierane odpowiednio przez kapelana znającego nie tylko język imigrantów, ale też ich kulturę, będącego  tej samej co wierni migranci narodowości[28]. Szczególnie w  pierwszym okresie pobytu na emigracji ważne jest, by troska  nacechowana rodzimą duchowością imgrantów była sprawowana                                                                                                                                                                                                                                                   w ich ojczystym języku[29].

Prowadzenie duszpasterstwa imigrantów przez kapelana/misjonarza ich języka i narodowości nie oznacza przyzwolenia na zamknięcie się przybyszów na kulturę przyjmujących, a przede wszystkim na Kościół diecezjalny i wspólnotę parafialną miejsca ich stałego lub tymczasowego zamieszkania.  Kapelan/misjonarz  migrantów  odpowiedzialny za duszpasterstwo winien być nie tylko ekspertem w dziedzinie etniczno–kulturowej czy znać specyfikę duchowości Kościoła a quo imigrantów, ale również winien posługiwać się językiem kraju przyjmującego oraz znać problematykę i  duchowość Kościoła ad quem[30]. W swojej działalności duszpasterskiej pełni on funkcję pomostu  między imigrantami a przyjmującą ich wspólnotą parafialną i Kościołem diecezjalnym, tak by jego posługa zmierzała do urzeczywistniania jedności Kościoła[31]

 

6. Specyfika posługi laikatu wobec przybyłych

 

Kościół w nauczaniu społecznym troskę o imigrantów określa jako duszpasterstwo przyjęcia ich i solidarności z nimi. W tak  definiowanej formie działalności Kościoła ważną  rolę spełniają wierni świeccy  wspólnoty przyjmującej. W tym celu konieczna jest jednak formacja przygotowująca do niesienia wielorakiej i wieloaspektowej pomocy  przybyszom, która ostatecznie wynika z  żywego i autentycznego świadectwa o  Chrystusie i Jego Ewangelii[32].  Świadectwo to, wsparte diakonią świeckich wobec imigrantów, jest istotnym elementem ewangelicznej „kultury przyjmowania” obcych i kultury otwartości na ich „inność”[33].

Świeccy wspólnoty przyjmującej winni  troszczyć się o zachowanie  podstawowych praw przybyszów, w tym prawa do słusznej pomocy socjalnej, a także  do godziwej pracy i sprawiedliwego wynagrodzenia za nią[34]. W  posłudze  świeckich  wspólnota przyjmujących  bezpośrednio podejmuje  wysiłki mające na celu udzielanie pomocy przybyszom w załatwianiu spraw związanych z pierwszym okresem  osiedlenia[35].  Diakonia świeckich realizuje się również w posłudze chorym imigrantom,  w niesieniu  wsparcia i pomocy  starszym i  nie radzącym sobie w nowych warunkach.  Celem dostosowywania się do warunków w miejscu osiedlenia przedstawiciele laikatu mogą między innymi  wśród imigrantów animować kręgi przybyłych rodzin, udzielać wszelkiego rodzaju pomocy w procesie łączenia małżeństw i rodzin rozdzielonych migracją, podejmować pracę w ośrodkach poradnictwa rodzinnego i małżeńskiego, rozwijać kontakty młodzieży imigracyjnej z miejscową,   ułatwiać  kontakty imigrantów z członkami wspólnoty parafialnej ich przyjmującej[36]. Pomocny w tym względzie może być Caritas oraz inne organizacje kościelne i społeczne[37].

Przygotowani wierni świeccy mogą  również wspierać biskupa Kościoła przyjmującego i proboszcza wspólnoty parafialnej oraz samych duszpasterzy imigrantów w apostolskiej posłudze wobec przybyszów, podejmując zadania katechetów lub moderatorów grup parafialnych i ruchów kościelnych. Tam gdzie brak jest duszpasterzy, odpowiednio przygotowani przedstawiciele laikatu mogą na zgromadzeniach modlitewnych przepowiadać imigrantom słowo Boże[38].  

W apostolacie na rzecz przybyszów Erga migrantes wyznacza również specjalne zadania samym wiernym świeckim imigrantom. Przekazane zadania  winny prowadzić w kierunku pogłębiania opieki Kościoła nad migrantami, rozumianej i realizowanej jako apostolat  „dla nich, z nimi i wśród nich”[39] i  być szczególnie owocne na płaszczyźnie dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego.

 

7. Dialog ekumeniczny i międzyreligijny jako elementy kultury gościnności

 

            Zróżnicowanie religijne imigrantów wymaga od wiernych parafian szacunku do przybyłych oraz gotowości do prawdziwego dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego[40]. Solidna formacja Kościoła przyjmującego i wspólnoty parafialnej w duchu kultury gościnności oraz informacje o innych wyznaniach i religiach winny pomóc przekraczać  wszelkie uprzedzenia, przezwyciężać relatywizm religijny i niwelować  zamknięcia i usuwać lęki, które hamują dialog  między przyjmującymi i imigrantami. 

            W instrukcji Erga migrantes Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących znajdują się również wskazania  dotyczący szczególnej relacji z imigrantami muzułmańskimi[41]. Papieska Rada kierując się nauczaniem Soboru Watykańskiego II „wskazuje na przyjęcie postawy ewangelicznej i zachęca do oczyszczenia pamięci z nieporozumień przeszłości, do pielęgnowania wspólnych wartości i do wyjaśniania oraz poszanowania różnic, nie rezygnując przy tym z zasad chrześcijańskich” oraz zachęca wspólnoty katolickie przyjmujące muzułmanów do zapoznawania się z  doktryną i  praktykami religijnymi ich religii oraz poznawania  praw moralnych Islamu[42].

 

 

8.Podsumowanie

 

            Chrześcijańskie otwarcie na przybysza, na każdym  etapie jego migracji, do wymarzonego kraju osiedlenia i stałego zamieszkania, w dziejach Kościoła jest wciąż aktualnym wyzwaniem. Wobec zachodzących zmian politycznych i gospodarczych na przełomie XX i XXI w. staje się ono żywe i bardzo dramatyczne. Potrzeba kreowania kultury przyjęcia i gościnności jest naglącą potrzebą obecnego wieku. W adhortacji Gaudete et exsultate papież Franciszek przestrzega współczesnego człowieka przed marginalizowaniem zjawiska migracji i w kontekście fragmentu Ewangelii według św. Mateusza (Mt 25,35) pyta:  „czy tego właśnie chce od nas Jezus, kiedy mówi nam, że przyjmujemy Jego samego w każdym obcym”[43].

 

Bibliografia

  1. Źródła

- Kodeks Prawa Kanonicznego - 1983

- Sobór Watykański II, Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes

-Sobór Watykański II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym, Gaudium et spes

- Benedykt XI, Motu proprio Intima Ecclesiae natura

- Franciszek, Adhortacja Gaudete et exsultate

- Jan Paweł II, Adhortacja Pastores gregis

-Jan Paweł II, Adhortacja Ecclesia in Europa,

- Paweł VI, Motu proprio Pastoralis migratoru cura, „Studia Polonijne”4(1981),

-  Papieska Rada ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących, Instrukcja Erga migrantes caritas Christi (dalej EMCC), Lublin 2004, nr   36.

 

  1. Literatura pomocnicza

 

- Boyd M., Nowak J., Park S., Seconda generazione, w: Migrazioni (red. G. Battistella), Milano 2010, s. 966 - 967

- Kawecki W., Dialog Kościoła i kultury, „Ateneum Kapłańskie” 153 (2009) z. 2, s. 260 – 274

- Necel W., Kultura przyjecie wobec imigrantów wg instrukcji „Erga migrantes caritas Cristi”, w: J. Balicki, W. Necel, Kryzys migracyjny w Europie, Warszawa 2017, s. 83 – 97

- Necel W., Biskup „a quo” wobec emigrujących diecezjan, Poznań 2015.

- Necel W, Troska Kościoła o migrujących według instrukcji Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących „Erga migrantes caritas Christi”, „Collectanea Theologica” 75(2005) nr 2. s. 182 - 202

- Teixeira A., Obcy – znakiem czasu. Refleksja nad sytuacją europejską, „Communio” 20(2000) nr 3, s. 3 – 16

 

 

 

 

 

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

 

 

 


[1] Por. Papieska Rada ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących, Instrukcja Erga migrantes caritas Christi (dalej EMCC), Lublin 2004, nr   36.

[2] Sobór Watykański II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym, Gaudium et spes (dalej GS), nr 56.

[3] Tamże, nr 58.

[4] EMCC 34.

[5] Sobór Watykański II, Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes (dalej AG), nr 21.

[6] GS 53.

[7] Por. W. Kawecki, Dialog Kościoła i kultury, „Ateneum Kapłańskie” 153 (2009) z. 2, s. 273 – 274.

[8] EMCC 50.

[9] Tamże, nr  34.

[10] Tamże, nr 36.

[11] Tamże.

[12] Tamże, nr 39.

[13] Zdaniem św. Pawła wyrażonym w 15 rozdziale Listu do Rzymian gościnność chrześcijańska winna być głęboka i wypływająca z serca, wielkoduszna i darmowa, ma być dobroczynna i budująca, ma zwracać się ku najsłabszym, nie może być interesowna ani zaborcza, ani szukająca tego co wygodne.

[14] EMCC 39.

[15] Jan Paweł II, Adhortacja Ecclesia in Europa, nr  102.

[16] Tamże, nr 40; por. W. Necel, Troska Kościoła o migrujących według instrukcji Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących „Erga migrantes caritas Christi”, „Collectanea Theologica” 75(2005) nr 2. s. 199 – 200; A. Teixeira, Obcy – znakiem czasu. Refleksja nad sytuacją europejską, „Communio” 20(2000) nr 3, s. 3 – 16

[17] Por. W. Necel, Biskup „a quo” wobec emigrujących diecezjan, Poznań 2015.

[18] KPK kan. 383 par. 3.

[19] Tamże, kan. 383 par. 4.

[20] Tamże, kan. 515 par. 1.

[21] EMCC 100.

[22] Obejmuje ona wiernych pochodzących z jednego kraju, posługujących się tym samym językiem lub należących do tego samego obrządku, a zamieszkałych na stałe lub tymczasowo w jednej lub w kilku sąsiadujących i określonych parafiach terytorialnych.  Misję tworzą wierni, którzy znajdują się w podobnych warunkach, ale brakuje im koniecznej stabilności. Erygowanie dla imigrantów  misji duszpasterskiej z ich duszpasterzem oznacza mimo wszystko utworzenie struktury duszpasterskiej przejściowej, umożliwiającej wiernym w dłuższej perspektywie włączenie się w miejscowy Kościół diecezjalny i parafię terytorialną. Istotnym warunkiem erygowania misji duszpasterskiej jest faktyczne istnienie grupy wiernych, którzy chcą zgodnie z prawem być członkami takiej wspólnoty.  

[23] KPK kan. 518; EMCC art. 6 par.1. Parafia personalna wskazana jest nie tylko dla imigrantów już mieszkających na stałe lub zamierzających osiedlić się w danym miejscu, ale również dla tych, którzy przybywają  na krótki okres czasu, dla robotników sezonowych, jak i dla tych, którzy mają trudności ze stałym zakorzenieniem się w miejscowej parafii terytorialnej.

[24] EMCC 91.

[25] Tamże.

[26] Tamże, nr 93.

[27] Tamże.

[28] Tamże, nr 77.

[29] M. Boyd, J. Nowak, S. Park, Seconda generazione, w: Migrazioni (red. G. Battistella), Milano 2010, s. 966.

[30] EMCC art. 4 par. 1 – 2.

[31] Paweł VI, Motu proprio Pastoralis migratoru cura, „Studia Polonijne”4(1981), s. 59 – 60.

[32] Tamże, nr 88.

[33] Tamże, nr 39.

[34] Tamże, nr 6.

[35] Tamże, nr 42.

[36] Tamże, nr 86.

[37] Benedykt XI, Motu proprio Intima Ecclesiae natura, art.  1.

[38] Tamże, nr 45.

[39] Tamże, nr 90 i 100.

[40] Por. Jan Paweł II, Adhortacja Pastores gregis, nr. 68.

[41] Tamże, nr 65 – 68.

[42] Tamże, nr 65.

[43] Franciszek, Adhortacja Gaudete et exsultate, nr 102.



0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
0 Ameryka Północna
1. Wybierz kontynent
Na mocy pozwolenia Prymasa Polski z dn. 28 listopada 1983 r., zgodnie z postanowieniem VII Kapituły Generalnej i uzyskaniu zgody Rady Generalnej Towarzystwa Chrystusowego ówczesny przełożony generalny ks. dr Edward Szymanek TChr erygował 3 maja 1984 r. Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego ustanawiając dyrektorem ks. prof. Bogusława Nadolskiego. Bezpośrednim celem IDE było przygotowywanie specjalistycznych kadr w zakresie apostolatu Emigracyjnego. Jak powiedział ks. dr Józef Bakalarz TChr w wykładzie inauguracyjnym na rozpoczęcie działalności Instytutu, "ma on być sercem i motorem Ruchu Apostolatu Emigracyjnego praktykowanego w różnych formach i według różnych metod."

Instytut Duszpasterstwa Emigracyjnego im. Kard. Augusta Hlonda

ul. Panny Marii 4, 60-962 Poznań
tel. +48 61 64 72 523, ide@chrystusowcy.pl

BANK PEKAO SA 36124065241111001023869649